June 30, 2009
TV Confessions are Worthless
The pro-reform Iran Participation Front (Jebhe Mosharekat Iran Islami) issued a statement on Saturday ‎in which in addition to warning government elements over their drive to forcefully extract so-called ‎confessions from those who had been detained in recent protests against elections in Iran‎,...

The pro-reform Iran Participation Front (Jebhe Mosharekat Iran Islami) issued a statement on Saturday in which in addition to warning government elements over their drive to forcefully extract so-called confessions from those who had been detained in recent protests against elections in Iran, declared that the ruling faction in Iran is “not content in attaining power by any means and is now working on an extensive domestic purge of the legal political opposition.” The statement was issued after Iran’s state-run television network aired a forced confession of Amir Hossein Mahdavi, the imprisoned editor of reformist newspaper Andishe No (New Thought) which supports Mir-Hossein Mousavi.
The Front through it statement specifically said that “any so called confessions that are extracted from detainees under pressure in prison is not legal and cannot be used a reference.”
In a move that displays how volatile and sensitive issues in Iran have become, soon after the Front issued its statement, state-run TV and government managed newspapers aired and published texts of Amir Hossein Mahdavi’s “confessions” which also contained passages against reformist groups and associations and claimed that they had “plans” for creating unrest prior to the June 12th elections.
The “confessions” were aired on Iranian TV while there had been disturbing reports about the difficult conditions that political prisoners were under and the pressures they were subjected to in recent weeks for the purpose of extracting forced confessions from them. In a related news report, New York based Human Rights Watch organization published a report a few days ago in which it expressed its concern that Saeed Mortezavi had been in charge of the recent arrests in Iran. According to HRW, Mortezavi has left his footprint in such cases as the murder Zahra Kazemi, the arrest of student and political activists, including those related to the arrest of web bloggers and the tortures and pressures that had been exerted on prisoners in order to extract forced confessions from them.
Fakhral-Sadat Mohtashemipour, the wife of Mostafa Tajzadeh, who is a former senior official in president Khatami’s reformist administration in late 1990s and early 2000 told Emrouz news site a few days ago that she was concerned about the prosecutor’s efforts to extract forced confessions from political prisoners, adding, “any reference and usage of words or remarks made under current conditions are void of any credibility and we denounce such behavior before they take place.”

report
June 30, 2009
Delegate Responsibility for Approving the Election to Leader
Shervin Omidvar
Mehdi Karoubi wrote an open letter to the Guardian Council this past Sunday in which he emphasizes that annulling the June 12th election is the only way to restore people's trust,...

Mehdi Karoubi wrote an open letter to the Guardian Council this past Sunday in which he emphasizes that annulling the June 12th election is the only way to restore people's trust, and asks the Guardian Council to delegate the responsibility of approving the election results to the Islamic republic supreme leader.
In his letter to the Guardian Council, Karoubi again reiterates his position that the elections should be annulled. "Annul the election whose irregularity and fraud are evident to everyone. If the GC intends to certify the results of the election because the supreme leader has declared that annulling it would not be in the best interests of the state, I then ask the Council to assign the responsibility for doing this to him [supreme leader's]."
Mehdi Karoubi's suggestion to the Guardian Council is made after ayatollah Khamenei, the supreme leader of the Islamic republic approved the election results in a public note on June 13 and referred to Ahmadinejad as the "president elect."
Despite the protests of the other three presidential candidates and the publication of evidence exposing the incidence of widespread fraud, the leader of the Islamic state approved the election results for the second time a week later, during Tehran's Friday prayers. While voicing his support for Ahmadinejad, the leader threatened the other candidates, especially Mir Hossein Mousavi, that they would be held responsible for the murder of street demonstrators if they continue to protest the election results.

Election Results "Ridiculous"
Referring to his previous letter to the Guardian Council, in which he had written, "The only way to restore people's trust regarding their right to self-determination is to annul the election," in his latest letter Karoubi wrote, "Prior to the election, we held the belief that the people's widespread presence can render fraud ineffective, without knowing that people will be acting in a pre-designed show by participation in the election."
Addressing the members of the GC, Karoubi denounced the election results as "ridiculous," adding, "The ridiculous results inflicted such a shock on society that the people's trust in the regime was seriously undermined."
Karoubi insisted, "One cannot ignore the presence of millions of people who demand their rights in a peaceful and civil manner and, by calling them thugs and agitators, unleash the irresponsible rogue and plain-clothed agents to suppress the people using the most insulting remarks and most savage behaviors that the pen is unable to describe."

report
June 30, 2009
Government Seeking to Ban Reformist Organizations
Following the mass arrest of prominent figures from reform political groups that took ‎place during the past two weeks, ‎...
Following the mass arrest of prominent figures from reform political groups that took place during the past two weeks, the political deputy of Iran’s Interior Ministry announced that the decision to allow the Islamic Iran Participation Front [Jebheye Mosharekate Iran Eslami], the Mojahedin of the Islamic Revolution [Mojahedine Enghelabe Eslami] and the Association of Combatant Clergy [Majma'e Rohaniyune Mobarez] to “resume” their activities rested with the Ministry.
The remark was made while the judiciary has not till today revoked the current activity permits that these parties have. The Ministry is barred by law from unilaterally revoking an organization's permit, but it can do so if a party is convicted in a court of law.
On Saturday, security officials published the forced confessions of Amir Hossein Mahdavi, a reformist journalist, on state-run media, according to whom street protests had been planned by officials at the Participation Front and the Mojahedin of the Islamic Revolution prior to the June 12 presidential election.

Mojahedin of Islamic Revolution's Statement
The Mojahedin of the Islamic Revolution organization released a statement yesterday blasting the state’s organized efforts to confront reformist parties and denounced the "forced confessions project."
The statement notes, "While condemning the exertion of physical and psychological pressure on arrested individuals to extract forced confessions, and the repeat of the ridiculous and repetitive confessions and repentance programs, we warn against organized efforts to confront political parties and associations, and demand the immediate release of all detained individuals."
This reformist organization added, "The planners and executers of this defunct program must know that eliminating republicanism and establishing dictatorship over Iran's informed society is a dream that will never be realized. The organization also voices its deep concern for the condition and fate of detained students, journalists and political activists and condemns their lack of access to their most basic rights, including the right to a lawyer, which is in clear violation of the law."
Another section of the organization's statement notes, "The tenth presidential election, in effect, was the climax of the clash between social and political forces defending republicanism with the autocrats who wish to turn the Islamic Republic into a dictatorial regime under one individual's rule."
The statement adds, "Confronting political activists and convicting them to long-term prison sentences, as well as banning independent political parties, which are, in reality, the last remnants of democracy in the Iran, are effectively moves to complete the last stage of the coup to establish a dictatorial Islamic government under one individual's rule."
Currently, several members of the Mojahedin of the Islamic Revolution organization (including Behzad Nabavi, the organization's main strategist) and the Participation Front's central committee (including party chief Mohsen Mirdamadi and vice-president Abdollah Ramezanzadeh) are in detention and have not communicated with their families over the past few days. The Association of Combatant Clergy is another party that is under government attack. It has notable members such as Seyed Mohammad Khatami, Mousavi Khoeiniha and Majid Ansari. The party began operating in 1987 with Ayatollah Khomeini's explicit consent.
back to rooz start page

علی جون! تحریک نکن تا تحریکنشن! آقای علی آقا خامنه ای عنوان رهبر را برایتان نمی نویسم، چرا که حتی اگر آن را قبول هم
می داشتم، به دلیل اسقاط شرط " عدالت" که الزام شرط ولایت فقیه است و همچنین انجام ندادن وظیفه قانونی خود در مورد تبریک به رئیس جمهوری که هنوز شورای نگهبان صحت انتخاباتش را تائید نکرده است و طبیعتا همین امر موجب قتل دهها شهروند کشور شده و پاسخ این خونها را باید بدهید، شما دیگر رسما رهبر کشور نیستید. طبیعی است از این به بعد ما دیگر با هم صمیمی هستیم، من شما را علی صدا می کنم، شما هم می توانید مرا داور صدا کنید. و حالا که دیگر هادی غفاری هم نظرش را در مورد ترکیب کنونی حضرتعالی گفته است و دیگر همه چیز صمیمانه شده، می توانیم خیلی راحت تر وارد مقولات و معقولات بشویم. اول اینکه، علی جان! می خواستم از شما تشکر کنم که همانطور که احمدی نژاد ترتیب رئیس جمهور و ریاست جمهوری را داد و کاری کرد که اصولا توهین به رئیس جمهور مجازات ندارد، چون اگر قرار باشد کسی را به عنوان توهین به رئیس جمهور زندانی کنند، حداقل بیست میلیون نفر ایرانی را باید زندانی کنند که به نظرم صرف نمی کند، چون خیلی جا می گیرد. شما هم با خطبه های نماز جمعه تان کاری کردید که کلا دور هم هستیم و دیگر اهانت به رهبری و این حرف ها مشکل ندارد و الآن دیگر توهین به رهبری نقل و نبات است و این مشکل هم حل شده و حالا دیگر کسی نگران این حرف ها نیست. البته واقعا جای تشکر دارد که شما کاری کردید که این تابو شکست و اصولا این تابوشکنی شما واقعا جای تقدیر دارد. یک کاری کردید که اهانت به رهبری جزو مسائل عادی زندگانی باشد.دوم اینکه، علی جان! پدرم! رفیق جان! شما که لالایی بلد بودید چرا هفته قبل خوابتان نبرد؟ و چرا این هفته خوابتان برد؟ دیروز گفته اید " نخبگان و فعالان و جناح های سیاسی از هر دو طرف باید از تحریک احساسات و ایجاد خلل در یکپارچگی مردم بپرهیزند." این که گفتید یعنی چی؟ یعنی منظورتان این است که کسی طرفداران احمدی نژاد را تحریک نکند؟ آنها که تحریک شده به دنیا آمده اند و اصولا خودشان منشاء تحریک اند. کسی که یک باتوم هفتاد سانتی دستش گرفته، یک گاز اشک آور توی جیبش است، یک قمه هم آویزان کرده فلانجایش، و یک زنجیر هم دستش گرفته، این آدم راه برود خود بخود تحریک می شود. اصلا سر ماه دارد پول می گیرد که تحریک بشود. اگر تحریک نشود حقوقش قطع می شود. ما چکار کنیم که اینها تحریک نشوند؟ اگر بلدید خودتان یک چیزی بگوئید که تحریک نشوند. اگر هم مشکل تان این است که طرفداران موسوی تحریک نشوند، بدون شوخی و بدون هیچ بامزه بازی عرض می کنم که اگر می خواهید طرفداران موسوی تحریک نشوند، اقدامات زیر را انجام دهید:اول: بیرون از خانه از حرف زدن خوددداری کنید. حتی الامکان توی خانه هم با صدای بلند حرف نزنید، ممکن است صدای تان بلند باشد، همسایه تحریک شود و همسایه که تحریک شد بقیه شهر هم تحریک می شود. اصولا جیغ صدایتان طوری است که وقتی آدم صدایتان را می شنود دلش می خواهد هر چه سنگ دور و برش هست بزند توی هر چه شیشه که در اطراف است.دوم: انتخابات را اصولا بی خیال شوید. فرض کنید که اصلا نه خانی آمد نه خانی رفت. پیرمردهای شورای نگهبان را صدا کنید و به آنها بگوئید که اصولا انتخابات را ابطال کنند. این جوری هم خودتان سنگین ترید، هم آنها، هم مردم ممکن است یادشان برود در این دو هفته چه فجایعی اتفاق افتاد.سوم: احمدی نژاد را بفرستید برود کاراکاس و بشود مسوول واحد خدمات و انبارداری پروژه تولید مشترک تراکتور ایران و ونزوئلا و بلافاصله پس از خروج از ایران او را ممنوع الورود کنید و زن و بچه و همه باجناق هایش را بفرستید لای دست محمود و به چاوز هم بگوئید که حرکت محمود و خانواده را در یک منطقه ده کیلومتری محدود کند.چهارم: به انصار حزب الله بگوئید کلا تا دو سال از خانه بیرون نیایند و یا در یک اردوگاه نگاه شان دارید تا چشم مردم به آنها نیفتد.پنجم: پخش هر برنامه خبری و گزارشی و تحلیلی و سیاسی را از تلویزیون ممنوع کنید و صدا و سیما فقط حق پخش سریال، موسیقی، فوتبال، رازبقا( جز برنامه های مربوط به میمون ها)، آگهی ( بجز آگهی های چی توز) را داشته باشد.ششم: برای مدت دو سال پلیس حق ورود به خیابان را نداشته باشد و آبدارچی نیروی انتظامی را به عنوان فرمانده کل پلیس منصوب کرده و تابلوی پلیس و نیروی انتظامی و بسیج را بکشید پائین و برادران لباس شخصی و بسیجی را هم با احداث یک خانه عفاف دارای کارت معتبر بهداشتی بفرستید سراغ کار اصلی شان.هفتم: نماز جمعه تهران را بطور کلی تعطیل کنید و از ائمه جمعه را برای مجاورت در کربلا یا نجف به این کشور بفرستید، قبلا در این مورد با آمریکایی ها هماهنگ کنید.هشتم: حرف زدن از منحنی، هاله، نور، چراغ قوه، کلمبیا، کریستف کلمب، سوئیس، صهیونیسم، هولوکاست، انرژی هسته ای، سفره، نفت، قله، خستگی، دشمن، سفر، شهرستان، نیویورک، قطعنامه، محمود، اسرائیل، گوجه فرنگی، سیب زمینی، صندوق و پرتقال و سایر کلماتی که اعصاب مردم را به هم می ریزد و آنها را تحریک می کند ممنوع کنید.....علی جون!این موارد را امشب نوشتم که تا فردا سریعا هر اقدامی می توانی بکنی، از فردا شب بقیه نامه ها را هم می نویسم که حواست باشد، اگر می خواهی جمعش کنی، درست جمع کن، نه اینکه از اینجا جمع کنی بروی صد متر آن طرف تر پهن کنی.زت زیادداور نبویضمنا به موجی و بروبچ هم سلام برسان، فعلا فرمایش دیگری ندارم.رونوشت: حضرت آیت الله هاشمی رفسنجانیرونوشت: آقای علی لاریجانی ریاست محترم مجلس رونوشت: آیت الله گمشده سید محمود شاهرودی

پنجشنبه ۴ تير ۱۳۸۸
روزنامه‌نگار شدن چه آسان
محمد قوچانی
روزنامه‌نگار می‌توانست هرچه بخواهد بنویسد. روزنامه‌نگاری حرفه‌ای شد. روزنامه‌نگاری پولساز شد. روزنامه‌نگاران به شخصیت‌های مرجع اجتماعی تبدیل شدند. روزنامه‌نگاری دیگر دلمشغولی روشنفكرانه نبود. شور و شوق جوانی بود. معركه‌گیری سر پیری هم بود. بودند از نسل اول روزنامه‌نگاری ایران كه به نسل سوم پیوستند و چه خوب، كه احیا شدند اما روزنامه‌نگار ماندن عجیب سخت شد. توپخانه‌های آتشین و سنگرهای كاغذین. از سوی دیگر جاه‌طلبی جوانی و بلندپروازی ذاتی روزنامه‌نگاری چون بنگ و افیون در جان نسل سوم افتاد. اگر دیگران می‌توانستند به عنوان مدیرمسوول و صاحب‌امتیاز و ستون‌نویس با چاپ مجموعه مقالات مطبوعاتی خود وزیر و وكیل شوند چرا جوانان نتوانند؟ و این همان آفت نسل سوم روزنامه‌نگاری ایران شد. برخی به هوس قدرت افتادند و برخی در افسون فرنگ فرورفتند. اینترنت كه آمد و تلكس كه منسوخ شد و وبلاگ به دنیا آمد تعداد كسانی كه سردبیر خودشان شدند بیشتر شد و شگفتا كه حاكمیت هم این بریدن از خاك و كاغذ و پناه بردن به خاك بیگانه و كاغذ الكترونیك را ترویج می‌كرد. حاكمیت با این توقیف‌ها و اپوزیسیون با آن تحویل‌گرفتن‌ها فرصت روزنامه‌نگار شدن را از ما گرفته است. ما باید سال‌ها بمانیم تا روزنامه‌نگار شویم. روسای‌جمهور بسیار و وزیران زیادی باید بروند تا ما روزنامه‌نگار شویم. در ایران اما برعكس است: نسل‌های روزنامه‌نگاری عوض می‌شوند اما روسای دولت‌ها سال‌ها باقی می‌مانند! به ما حتی فرصت اشتباه كردن نداده‌اند؛ با یك گناه از بهشت مطبوعات بیرون می‌شویم.
این روزها، روزنامه‌نگار ماندن سخت شده است؛كم هستند مانند احمد بورقانی كه در عین روزنامه نداشتن روزنامه‌نگار بمانند. برای برخی روزنامه‌نگاری مقصد است و برای برخی وسیله. برای برخی روزنامه‌نگاری كاروانسرای بین راه است و برای برخی سرای باقی. اما با این توقیف‌ها، با این قتل‌نفس‌ها، با این افسون‌های فرنگ، با این وبلاگ‌های قشنگ، با این روابط عمومی‌های فرمانبردار، با این بولتن‌های چاپ اعلا، با این حقوق‌های بخور و نمیر، با این دنیای متناقض مگر می‌توان روزنامه‌نگار ماند؟ این پرسش وسوسه‌انگیز نسل سوم روزنامه‌نگاری ایران است. ما روزنامه‌نگاران نسل سوم مرگ‌آگاه‌ترین مردمان ایران هستیم. چرا كه مرگ عزیزان بسیاری را دیده‌ایم. عزیزان كاغذی، عزیزان بی‌جانی كه در آغوش ما جان به جان‌آفرین تسلیم كردند. ما روزنامه‌نگاران نسل سوم تحقیرشده‌ترین نسل روزنامه‌نگاران هستیم. ما مصداق كسانی هستیم كه هرگز از یك دقیقه بعد زندگی خود خبر ندارند. بر آینده ما نه منطق حكم می‌كند، نه عقل، نه احساس، نه عاطفه. هیچ‌كسی از آینده خود خبر ندارد اما می‌تواند برای آینده خود- حداقل آینده كوتاه‌مدت خود- برنامه‌ریزی كند اما ما نمی‌توانیم برای فردای خود برنامه‌ریزی كنیم. هر روز كه به دفتر نشریه خود می‌رویم نمی‌دانیم كه آیا فردایی هم در كار هست؟ نكند فردا دوشنبه باشد كه دوشنبه‌ها روز تشكیل جلسه هیات نظارت بر مطبوعات است. نكند فردا یكی از شنبه‌ها یا دوشنبه‌ها یا یكشنبه‌ها یا سه‌شنبه یا چهارشنبه‌ها یا پنجشنبه‌هایی باشد كه ممكن است شعبه‌ای در دادگاه حكم توقیف نشریه ما را بدهد. خدا را شكر كه جمعه تعطیل است! ما حتی شب عید هم نداریم. ما حتی شب‌های عید هم- درحالی كه بر مجلات و نشریات‌مان لباس نوروزی پوشانده‌ایم- لباس سیاه می‌پوشیم و در غم از دست دادن مجلاتی كه نوروز را نمی‌بینند می‌سوزیم. ما سال‌های عمرمان را با ویژه‌نامه‌های نوروز می‌شماریم؛ ویژه‌نامه‌هایی كه روزبه‌روز كمتر می‌شوند. به خنده‌هایمان نگاه نكنید؛ ما از دل سوگواریم. به جشن‌هایمان نگاه نكنید ما از سر بی‌خیالی خوشحالیم. كدام شغل و كدام كاسبی را سراغ دارید كه به كوچك‌ترین خطا شاغلان و كاسبان در آن به اعدام محكوم شوند؟ به جرم خطای یك نفر همه كارگران و كاسبان یك محل را از كار بیكار كنند؟ به اتهامی در 10 سال پیش، پس از 10 سال توقیف حكمی برای 10 سال بعد بدهند «و دیگر هیچ...» روزنامه‌نگار شدن برای نسل ما آسان بود اما روزنامه‌نگار ماندن چه دشوار است. این آرزو به دل نسل ما مانده است كه در این كار بماند و پیر شود، پخته شود، باسواد شود، كارشناس شود، روزنامه‌نگار شود. ‌ای كاش پیر شویم. ‌ای كاش در دفتر روزنامه و مجله بمیریم. ‌ای كاش همچون مدیر و سردبیر مجله اشپیگل 50 سال می‌ماندیم و پیر كه نه حتی فسیل می‌شدیم. ‌ای كاش پدرم كه همواره آرزو می‌كرد من كنار روزنامه‌نگاری‌ام در اداره‌ای، وزارتخانه‌ای، سازمانی استخدام می‌شدم، قانع شود كه من سال‌هاست كه استخدام شده‌ام، اما هر روز منحل می‌شود. ‌ای كاش هر روز خانه‌ام را ویران نمی‌كردند تا پدرم باور كند كه من هم كار می‌كنم و نه بازی یا سرگرمی كه روزنامه‌نگاری می‌كنم. ‌ای كاش همانگونه كه به آسانی روزنامه‌نگار شدیم می‌توانستیم به آسانی روزنامه‌نگار بمانیم و بمیریم. ‌ای كاش روزی كه مردیم قطعه‌ای در گورستان برای روزنامه‌نگاران مرده باشد كه ما را در آنجا دفن كنند. نه اینكه مانند مهران قاسمی جوانمرگ شویم كه مانند احمدرضا دریایی بمیریم. آن روز، روز ایرانی آزادی مطبوعات است. روزی كه گورستانی از پیر روزنامه‌نگاران مرده كه پشت میز كار خود مرده‌اند داشته باشیم روز جشن ماست. روزی كه روزنامه‌نگار بمیریم می‌فهمیم كه روزنامه‌نگار زیسته‌ایم. پس جز مرگ آرزویی برای نسل من نكن.

منبع: اعتماد ملی

یکشنبه ۷ تير ۱۳۸۸
مقاله تلگراف درباره ادامه اعتراضات ايرانيان
آتش زير خاکستر

کان کاولين
گاهی سرنوشت ملت ها بر پايه رخدادی شکل می گيرد که واقعيت وحشتناک تضاد سياسی را نمادين می کند. کشته شدن رومئو و ژوليت در سارايوو، زوج جوان بوسنيائی که هنگام تلاش برای گريختن از صحنه جنگ مرکز بوسنی در سال 1993 هدف گلوله قرار گرفتند، دنيا را چنان تکان داد که تمهيدات ديپلماتيک متعاقب آن به پايان دادن جنگ داخلی آن کشور منجر شد.
اخيراً نيز تصاوير دلخراش کودکان فلسطينی قطعه قطعه شده در نتيجه بمباران منازل شان، دولت اسرائيل را به اعلان آتش بس در جريان تهاجم عليه شبه نظاميان حماس مجبور کرد.
اگر ذره ای عدالت در دنيا وجود داشته باشد، قتل خونين ندا آقا سلطان، هنگاميکه او در يک تظاهرات صلح جويانه ضد دولتی شرکت کرده بود، اثرات چشمگير خود را بر مسير «انقلاب دشنه» ايران خواهد گذاشت.
يکی از تکان دهنده ترين وجوه مناقشات سياسی در ايران در دو هفته اخير، به نقش برجسته زنان در هدايت جنبش طرفدار اصلاحات مربوط می شود.
درکشوری که سرکوب زنان امری پيش پا افتاده است، و تندروهای اسلامی به شکل خشونت باری زنان را همواره به پوشش سرتاسری مجبور می کنند، مشارکت زنان ايران در اعتراضات ضد دولتی برای زنده نگهداشتن تحرکات اصلاح طلبانه در برابر واکنش های سرکوبگرانه رژيم از اهميت چشمگيری برخوردار است.
ممکن است مرگ ندا آقا سلطان به نمادين ساختن روح جنبش اصلاح طلبی ايران منجر شده باشد، اما اين مشارکت مشهودتر زنان ايران است که معترضان را در تسليم نشدن در برابر روش های ارعاب آميز رژيم واداشته است.
در پيشاپيش چهره های انقلابی ايران، زهرا رهنورد قرار گرفته که به عنوان استاد علوم سياسی دانشگاه و همسر مير حسين موسوی، نامزد ناراضی انتخابات رياست جمهوری، به اعتراض در برابر نتايج انتخابات ايران دست زده است. انتخاباتی که احمدی نژاد را برای دومين دور رياست جمهوری، پيروز معرفی کرده است.
خانم رهنورد که در جريان همايش های انتخاباتی به عنوان يک اقدام کم نظير در صحنه سياست ايران، بارها در کنار همسرش حضور يافت، دولت را به دليل مديريت اسف بار اقتصادی و سياست های اجتماعی نامطلوب آقای احمدی نژاد، خصوصاً در ارتباط با نقش زنان، هدف انتقادات خود قرار داد.
وی در جريان ناآرامی ها نيز موضع خود را درخصوص تقلب انتخاباتی صورت گرفته به نفع آقای احمدی نژاد حفظ کرد. درحاليکه همسرش برای منحرف ساختن توجه سپاه پاسداران و بسيج به انزوا فرو رفت، خانم رهنورد به درخواست از ايرانی ها برای دفاع از حق اعتراض خود ادامه داد.
فائزه هاشمی دختر اکبر هاشمی رفسنجانی رئيس جمهور سابق نيز مشارکت مهمی در همايش های انتخاباتی طرفداران اصلاحات داشت. پس از آنکه وی را در تلويزيون در حال سخنرانی برای جمعی از طرفداران موسوی نشان دادند، خانم رفسنجانی از سوی نيروهای امنيتی برای مدت کوتاهی بازداشت شد.
سپاه پاسداران انقلاب پيش قراول تلاش های رژيم برای سرکوب مخالفان است. سپاه ، در سال 1979 از سوی آيت الله روح الله خمينی به عنوان يک نهاد شبه نظامی تأسيس شد.
سپاه پاسداران که امروز تحت قوانين ايران به نهاد حافظ اصول انقلاب خمينی تغيير يافته، از 000/125 نيرو تشکيل شده است. نهادی که چنان قدرت و نفوذ خود را در سراسر کشور گسترش داده، که عملاً يک دولت در دل نظام حاکم است. تخمين زده می شود سپاه علاوه بر کنترل تشکيلات نظامی کليدی کشور و از جمله برنامه بحث انگيز هسته ای ايران، 50 درصد اقتصاد کشور از جمله بانک ها، ميدان های نفت و گاز و برخی صنايع کليدی را تحت کنترل خود دارد.
از سوی ديگر، آقای موسوی و آقای رفسنجانی خود را به عنوان چهره های ميانه روئی می بينند که بازگشت خود به مناصب صاحب نفوذ در کشور را، در جهت بهبود دورنمای اقتصاد کشور و تلاش برای بهبود روابط تهران با دنيای خارج، به ويژه بر سر معضل هسته ای، ارزيابی می کنند.
نسل اينترنتی ايران درحالی رشد می کند که هيچ چيز جز سرکوب و تحکيم مشروعيت آيت الله خمينی نديده است. هرچند شيوه های سختگيرانه تندروهای رژيم در پس زدن خيل عظيمی از تظاهرکنندگان به سوی اعتراض زير زمينی موفق بوده است، اما بسياری ايرانيان از اين گفته قديمی ايرانی الهام می گيرند که: «آتش در زير خاکستر روشن می ماند.»
مهم نيست رژيم چقدر سخت و محکم برای استيلای قدرت خود تلاش می کند، از نظر ميليون ها ايرانی طرفدار اصلاحات، تير از چله کمان خارج شده است . آنها هيچ تمايلی برای پا پس گذاشتن نشان نمی دهند. زمان دقيق معلوم نيست، اما روزی فرا خواهيد رسيد که انتقام مرگ فرشته آزادی ايران گرفته خواهد شد.
منبع: تلگراف- 27 ژوئن

یکشنبه ۷ تير ۱۳۸۸
نگاه نيويورک تايمز به فردای حکومت
آيندۀ سرکوب ایرانیان

ديويد ای سنگر

هنگاميکه فريادهای خيابانی در تهران از «مرگ بر آمريکا» به طنين تعجب آور «مرگ بر ديکتاتور» تغيير يافت، اين وسوسه جان گرفت که روزهای حکومت ملاها به شماره افتاده است.
ممکن است اين شمارش شروع شده باشد و شايد هم نشده باشد. همانطور که باراک اوباما روز سه شنبه اعلام کرد، «ما نمی دانيم اين ماجرا به کدام سو کشيده خواهد شد.» با اينحال، در داخل شورای امنيت ملی دولت اوباما و ساير نقاط جهان، نسخه های متفاوتی از يک سؤال مشترک دائماً پرسيده می شود: آيا استفاده از خشونت عريان کارآئی دارد؟ يا اينکه سرانجام پس زده می شود و به گسترش شکاف سياسی خواهد انجامي، شکافی که انتخابات سرمنشأ آن بود؟
سرکوب برای حفظ حکومت و يا دست کم، حفظ رهبران حکومت تاريخچه طولانی دارد. هر کدام از نمونه های آن نيز متفاوت بوده است: برخی حکومت ها در مواجهه با مردم وحشيانه تر رفتار می کنند درحاليکه برخی ديگر راحت تر با آن کنار می آيند، برخی از وطن پرستی به عنوان کارت برنده استفاده می کنند و برخی ديگر، آنرا پاشنه آشيل می پندارند. در مواردی نظير اين، که حکومت ها ديکتاتوری مطلق هستند، نظام سياسی پيچيدگی ها و ناشناخته های خاص خود را دارد.
با همه اين اوصاف، وجود يک تهديد آشکار است: سرنوشت يک حکومت بر پاشنه نهادهای امنيتی آن نظام می چرخد. اگر تصميم آنها بر اين استوار شود که منافع شان به بهترين شکل در سايه قدرتی تأمين می شود که به مراقبت از آن مشغول اند، در اينصورت به آن وفادار خواهد ماند. اگر تصميم بگيرند تحت حاکميت جديدی بروند، دراينصورت قدرت به سرعت برق و باد متلاشی خواهد شد.
البته ترتيبات مختلفی در اين برآوردها وجود دارد.
بسياری از افراد داخل و خارج چين، وقتی بيست سال پيش شاهد واقعه ميدان تيان آنمن بودند، نسبت به پايان گرفتن عمر حزب کمونيست اطمينان خاطر داشتند. آنها اشتباه می کردند. حزب کمونيست پس از دو دهه چنان در خود تغييات شگرفی بوجود آورد که ايدئولوژی های انقلابی را کنار گذاشته و آن را با نظام های اجتماعی مبتنی بر رشد سالانه اقتصادی در هم آميخت. چيزی که آنها را زير سايه امنيت نگه داشت و اين امنيت را محکم تر از هر زمان ديگر به نمايش گذاشت.
احتمالاً اين نمونه ای است که از سوی ايرانی ها به دقت مطالعه شده است: سپاه پاسداران آنها نيز ظرف سال های گذشته در ساختار و ابعاد مالی رشد فراوانی يافته است.
اگر در تاريخ کمی عقب تر برويم، به اعتراضات اوائل دهه 1980 در لهستان برمی خوريم. درس های آن متفاوت است. در آنجا سرکوب در ابتدا کارآئی داشت. نيروهای امنيتی برای اعمال قوانين نظامی به صحنه فراخوانده شدند و آنها در مدار اتحاد جماهير شوروی، به دولت وفادار ماندند. اما ظرف يک دهه، با اتحاد سنديکاهای کارگری، روشنفکران و حتی نيروهای امنيتی، اعتماد به مشروعيت دولت از دست رفت.
بخشی از آسيب پذيری رژيم در لهستان به اين دليل بود که لهستانی ها دولت خود را دست نشانده خارجی ها می ديدند. بنابراين، وقتی اتحاد جماهير شروع به فروپاشی کرد، نيروهای امنيتی کشور دريافتند راه متزلزلی در پيش است. به همين دليل، تصميم به حمايت از دولتی گرفتند که مردم انتخاب می کنند.
چنين الگوئی قابل تعميم به ايران نيست. ملاها ممکن است صاحب خيلی صفات باشند: بنيادگرا، تحمل ناپذير، حتی متقلب انتخاباتی، اما آنها اصالتاً ايرانی اند و انقلاب 30 سال پيش آنها موفق به سرنگونی رژيمی شد که خود تحت حمايت آمريکا بود.
نمونه های تاريخی در اينجا متوقف نمی شوند. برمه، نيکاراگوا و تجربه کره جنوبی نيز وجود دارد. تجربه کره جنوبی متفاوت بود اما تا اندازه ای به موازات وقايع ايران پيش رفت. ژنرال های کره جنوبی که دولت خودکامه ای را در دوران جنگ سرد هدايت می کردند، مصم شدند قدرت خود را به دموکراسی واگذار نکنند و اين مسأله کليدی تا اواخر دهه 1980 ادامه يافت.
زبينيو برژينسکی که خود در ورشو به دنيا آمده و مشاور امنيتی جيمی کارتر بود، سعی کرد در سال 1979 با رهبران ايران رابطه برقرار کند. وی می گويد: «هنوز برای هرگونه نتيجه گيری درباره اينکه ايران مشمول کدام الگو می شود، خيلی زود است. اما در اين مورد، بايد بگويم در کوتاه مدت بد بين هستم، درحاليکه در درازمدت خوش بينم.»
اين احساس در پس زمينه فکری مشاوران آقای اوباما به خوبی مشهود است. در گفتگوهای پس پرده هفته گذشته، بسياری مراقب اين نکته بودند که معلوم نيست ايرانی ها چه می خواهند. يکی از مشاوران ارشد آقای اوباما می گويد: «دانشجويان تيان ـآنمن خواستار دموکراسی واقعی بودند، لهستانی ها خواهان تغيير رژيم بودند، اما ايرانی ها ممکن است به دنبال چيزی بين اين دوباشند. با اين حال، هرچه رهبری سرکوب سخت تری بکند، مخالفان افراطی تر خواهند شد.»
رابرت ليتواک نويسنده کتاب «تغيير رژيم» که به بررسی نحوه سقوط حکومت های مدرن می پردازد، هفته پيش گفت: «واقعيت اين است که وضعيت آرام برای جامعه مردم، با وضعيت آرام مورد نظر رژيم تفاوت دارد. ايرانی ها نظير لهستانی های اواخر دهه 80 به اندازه کافی در برابر رژيم خود متحد نيستند. درضمن، رژيم لهستان شکننده تر بود: زيرا يک دست نشانده شوروی محسوب می شد و مخالفان می توانستند از ابزار و عواطف ميهن پرستانه استفاده کنند.»
اوضاع ايران متفاوت است. ممکن است روحانيون تندروهای سرکوبگر باشند، اما اصولاً ايرانی هستند. به نظر می رسد سپاه پاسداران انقلاب تا اينجای کار کاملاً طرف رهبر عالی کشور و محمود احمدی نژاد را گرفته است.
تکان دادن آنها مشکل خواهد بود. به قدرت رسيدن آقای احمدی نژاد تا حدودی مديون پشتيبانی سپاه بوده و او نيز با دست و دل بازی، به خوبی جبران کرده است. سپاه پاسداران برنامه هسته ای کشور را هدايت می کند و اگر مخالفان قدرت را در دست بگيرند، ممکن است سپاه به اين فکر بيفتد چه چيزی برای معامله و مذاکره وجود دارد. منابع خارجی تخمين می زنند رژيم ايران احتمالاً بين سال های 2010 تا 2015 قادر به توليد سلاح هسته ای خواهد بود.
همانطور که يکی از مشاوران آقای اوباما گفته است، «از نظر رهبری ايران، پنج سال آينده زمانی نيست که بتوان در آن اجازه برهم خوردن قواعد را داد.»

دوشنبه ۸ تير ۱۳۸۸
کی چی شد؟
ابراهيم نبوي
e.nabavi(at)roozonline.com
در این ماه اتفاقات مهمی رخ داد که باعث شد تعدادی از شخصیت های کشور از چیزی که قبلا بودند، خواسته و ناخواسته تبدیل به چیزی بشوند که نبودند.

سید محمد خاتمی: یک فیلسوف اصلاح طلب که همه بخاطر او به موسوی رای دادند، تبدیل شد به یک فیلسوف اصلاح طلب که همه بخاطر موسوی دوستش دارند.

مهدی کروبی: یک نامزد لر شجاع که اصلاح طلب بود، تبدیل شد به رئیس دیده بان حقوق بشر و رئیس سازمان زنان ایران و پس از انتخابات در شلوغی خیابانها گم شد.

محسن رضایی: یک سردار متخصص استراتژی و کارشناس فدرالیسم که در عرض 24 ساعت تبدیل به قهرمان ملی شد و آنچنان مورد توجه قرار گرفت که یادش رفت قبل از انتخابات انصراف بدهد، در نتیجه بعد از انتخابات از قهرمانی ملی اعلام انصراف کرده و سالم به پایگاه خود بازگشت.

محمود احمدی نژاد: یک قهرمان بین المللی در عرصه خارجی و یک رئیس جمهور بدنام بی عرضه در عرصه داخلی که در عرض یک هفته تبدیل به یک جنایتکار جنگی در عرصه جهانی و یک کودتاچی بدنام بی عرضه دروغگو در عرصه داخلی شد.

اکبر هاشمی رفسنجانی: یک سوپرمن که قرار بود وارد اتاقش بشود و کت و شلوارش را دربیاورد و به نجات همه بپردازد، وی وارد اتاق شد و با گذشت سه هفته هنوز از آن خارج نشده است.

اکبر ناطق نوری: یک رئیس دفتر رهبری که از سوی یک نامزد محبوب رهبری متهم به فساد مالی شد. وی از آن تاریخ از خانه خارج شده و هنوز مراجعه نکرده است.

علی لاریجانی: شخصیت هشتم حکومت جمهوری اسلامی که به دلیل حذف نابهنگام پنج شخصیت دیگر، تبدیل به شخصیت سوم حکومت شد. وی در حالی که داشت می دوید از همه تندروها عقب ماند و به مدت یک هفته تبدیل به یک شخصیت میانه رو شد.

محمد علی ابطحی: یک شخصیت روحانی اینترنتی دوست داشتنی میانه رو و معتدل که به دلیل انقلابیگری دیگران دستگیر و از صحنه مبارزات دیلیت شد.

عطاء الله مهاجرانی: راست ترین نیروی اپوزیسیون در طول تاریخ که قرار بود چپ ترین نیروی پوزیسیون بعدی بشود، ولی در اثر یک تصادف نابهنگام تبدیل به رهبر معترضین شد.

شیرین عبادی: مهم ترین شخصیت بین المللی ایرانی که اخیرا متوجه شده است انتخاباتی در ایران صورت گرفته است.

محسن مخملباف: یک فیلمساز معتبر بین المللی که بیست سال از سیاست جدا شد و از ده روز قبل، روزی یک سال عقب ماندگی اش را جبران می کند.

غلامحسین کرباسچی: یک شهردار اسبق که ده سال مشغول زیباسازی شهر تهران بود و بشکلی موفقیت آمیز همین پروژه زیباسازی را در مورد شیخ اصلاحات انجام داد و او را از یک کوهستان بی آب و علف تبدیل به یک چشم انداز دیدنی کرده و مجددا به همین اتهام زندانی شد.

صادق محصولی: یک وزیر میلیاردر که به دلیل عدم آشنایی با مقدمات ریاضیات حاصل جمع اعداد را قبل از انجام چهار عمل اصلی به عنوان نتیجه انتخابات اعلام کرد. او ترجیح داد به جای چهار عمل اصلی ریاضی( منها، جمع، ضرب و تقسیم) از چهار عمل اصلی فیزیکی( زدن، انداختن، سقوط و شتاب دادن) استفاده کند.

فاطمه رجبی: همسر سخنگوی دولت که تا یک ماه قبل کسانی را که به طرف صاحبش حمله می کردند گاز می گرفت، وی در ماه گذشته اصولا گاز می گیرد، دلیل خاصی هم ندارد.

میرحسین موسوی: یک نخست وزیر سابق که بیست سال نقاشی می کرد و حرف نزد، نزد، نزد، نزد، نزد، نزد، اممممما حالا که آمد حرف بزند، آی زد!!!!

سید علی خامنه ای: یک رهبر متوسط و معمولی که هیچ وقت نه خیلی چپ زده بود نه خیلی راست، نه خیلی کند رفته بود، نه خیلی تند، نه خیلی مورد توجه بود، نه خیلی مورد بی احترامی، و سرانجام تصمیم گرفت حرف آخرش را بزند، اما دستپاچه شد و آخرین حرفش را زد.

حزب الله: گروهی از آدمهایی که پیراهنشان را روی شلوارشان می انداختند و به مردم اخم می کردند، سرانجام آنان دست شان را زیر پیراهن شان بردند و اسلحه های شان را کشیدند.

مردم ایران: هفتاد میلیون نفر که سی سال بود رفته بودند توی خانه و بیرون نمی آمدند، حالا سی روز است که از خانه بیرون آمدند و دیگر توی خانه نمی روند.

چه کسی ندا را کشت؟

روزنامه سپاه: بی بی سی به اوباش پول داد و ندا را کشت.
سفیر ایران در مکزیک: سازمان سیا ندا را کشت.
خبرگزاری رسمی ایرنا: تک تیرانداز منافقین ندا را کشتند.
امام جمعه تهران: خود اغتشاشگران ندا را کشتند.
پزشک ندا: بسیجی ای که ندا را کشت دستگیر شد و کارتش موجود است.

نتیجه گیری: یک بسیجی تک تیرانداز نفوذی منافقین که دست به اغتشاش زده بود و جزو اوباش به شمار می آمد، از بی بی سی که توسط سیا اداره می شود، پول گرفت و بعد از کشتن او کارتش را به یکی از افرادی که در خیابان بودند داد و فرار کرد.

یکشنبه ۷ تير ۱۳۸۸
مقاله گاردين درباره شرايط شکننده ايران
جنگ در دل حکومت

پيتر بيومنت

درحالی که خبر می رسد آيت الله هاشمی رفسنجانی برای تضعيف قدرت آيت الله علی خامنه ای رهبر عالی ايران به تلاش هائی مشغول شده، به نظر می رسد نبرد قدرت از خيابان های تهران به درون نظام کشيده شده است. اقدامات رفسنجانی عليه خامنه ای درحالی صورت می گيرد که به نظر، تنش ميان علی لاريجانی رئيس مجلس ايران و محمود احمدی نژاد رئيس جمهور، در آستانه شعله ور شدن می باشد.
اعتراضات مردمی در خيابان ها عليه نتايج انتخابات، با حضور گسترده نيروی انتظامی و شبه نظاميان بسيج سرکوب شد و از خود ده ها کشته و صدها بازداشتی از ميان طرفداران مير حسين موسوی نامزد ناراضی برجا گذاشت. با اين حال، شکاف در بدنه سياسی ايران در حال عميق تر شدن است.
لاريجانی که در گذشته تحت فشار احمدی نژاد مجبور به ترک مقام مذاکره کننده ارشد هسته ای شد، چند روز پيش، از قصد خود برای تشکيل يک کميته حقيقت ياب در مجلس برای بررسی وقايع خشونت بار پس از انتخابات «به نحو بيطرفانه» خبر داده است. طرفداران احمدی نژاد در مجلس نيز در واکنش به اين اظهارات، از احتمال برکناری لاريجانی سخن گفته اند.
بر اساس گزارشات متعدد، رفسنجانی نيز طی اقدامی که حائز اهميت سياسی قابل توجهی است، به رايزنی با اعضای قدرتمند مجلس خبرگان 86 نفره مشغول است تا خامنه ای را به عنوان رهبر عالی با گروهی از آيت الله های ارشد جايگزين کند (شورای رهبری) که خامنه ای فقط يک عضو از آن خواهد بود. اگر رفسنجانی مؤفق به انجام اين کار شود، تغييرات شگرفی در موازنه قدرت موجود در رژيم تک محور ايران پديد خواهد آمد.
يک تحليلگر سياسی در ايران که نخواست نامش فاش شود، گفت: «آيت الله هاشمی رفسنجانی ديگر سياستمدار محبوبی در ايران نيست، او تنها اميد ايرانی ها ..... برای ابطال انتخابات است. او تنها کسی است که به گمان مردم، می تواند در برابر رهبر عالی بايستد.»
عضويت در مجلس خبرگانی که قادر به انتصاب رهبر کشور است، خط حائل موجود ميان طرفداران رفسنجانی و طرفداران روحانی بانفوذ بسيار تندروی ديگری به نام محمدتقی مصباح يزدی است. وی از احمدی نژاد حمايت می کند و مرشد دينی وی محسوب می شود. اعتقاد بر اين است که مصباح يزدی در آرزوی نشستن بر صندلی خامنه ای به عنوان رهبرعالی است. او نيز مانند احمدی نژاد با فشار اصلاح طلبان برای برقراری دموکراسی بيشتر در کشور مخالفت می کند.
گمان بر اين است که مصباح يزدی صاحب دنباله روهای فراوانی در سپاه پاسداران انقلاب و شبه نظاميان بسيجی است. در ضمن، هر دو نهاد طرفدار احمدی نژاد هستند.
رفسنجانی از ديرباز طرفدار کمتر شدن قدرت رهبر عالی بوده است. گمان می رود وی در پی جايگزين شدن خامنه ای با يک شورای رهبری متشکل از روحانيون ارشد می باشد.
بروز شکاف در مجلس خبرگان، آنچه کمترين نمود خارجی را در بحران فعلی داشته، در تعيين پيامد نهائی شرايط فعلی حائز بيشترين اهميت است. گزارش می شود حتی چهره های بسيار محافظه کار نيز در برابر مصباح يزدی و جناحش، طرف رفسنجانی را گرفته اند. آنها می گويند برای قدرتی که ظرف هفته های گذشته بی مهابا به کار گرفته شده، محدوديت های عملی وجود دارد.
پيچيدگی مانورهای سياسی اخير به آن معناست که حاکمان ايران مجبور به تعيين موضع شده اند و اين در تصميم بيش از نيمی از نمايندگان مجلس در تحريم ضيافت شام احمدی نژاد به مناسبت انتخاب مجدد، بازتاب داشته است.
بسياری از اقدامات پشت صحنه درحالی صورت می گيرد که عليرغم تهديدات خامنه ای و حملات خشونت بار سپاه پاسداران و شبه نظاميان بسيجی، مردم ايران مجبور به ادامه اعتراضات خود به شکل زيرزمينی شده اند.
بسياری از مردم ايران در اقدامی که نشان از آينده اعتراضات شان دارد، لباس های سبز خود را به لباس مشکی مخصوص عزاداری برای کشته شدگان توسط نيروهای امنيتی در جريان اعتراضات تبديل کرده اند.
سهيلا دانشجوی 22 ساله می گويد: «رنگ سياه قبل از اين ماجراها، يک رنگ معمولی بود. اما حالا معنای ديگری دارد. معنی اش اين است که شما عصبانی هستيد و خواهان انتخابات مجدد هستيد.»
برخی ديگر نيز به نشانه اعتراض، چراغ های اتومبيل خود را روشن نگه می دارند. مينا خانم 45 ساله که ديروز در تهران ماشين خود را با چراغ روشن می راند، گفت: «برای من مهم نيست پليس ضد شورش ماشين ام را نابود کند، مسأله مهم، ادامه اعتراضم عليرغم سانسور شديد اينترنت، پيام کوتاه و شبکه های تلويزيونی است. اين تنها راهی است که می توانم اعتراضم را نشان دهم.»

یکشنبه ۷ تير ۱۳۸۸
دیگه اون آق منصور نبود
مسعود بهنود
آق منصور حق نظر دوره صدارت وثوق الدوله [کابینه قرارداد 1919] گرفتار شد و نزدیک بود به سرنوشت دیگر یاغی های زمان مبتلا شود اما وقتی بعد از سقوط آن دولت نجات یافت، سوراخ دعا را یافته بود، خدمت بزرگان می کرد و برای خودش دستگاهی به هم زده بود. جهال از او حساب می بردند به حساب آن بود که دیگر به قول همان روزگار لولهنگش آب بر می داشت، اگر احترامش می کردند برای این بود که میرآب های درخونگاه را به او سپردند. از همین راه زندگیش راه می رفت و زندگی نوچه ها و لات و لوطی هایش تامین می شد. ورنه آق منصور عددی نبود، قد و قواره ای نداشت، پهلوانی نکرده بود، فقط می گفتند لوطی و فکر مردم است که آن هم بزودی یادش رفت.
پس عجب نبود اگر نسق گرفتن از آق منصور، منتهای آرزوی جوان های زورخانه رو بود و عشق لاتی ها. در همین روزگار اصغر آب منگل، یک روز سر راه آق منصور قد کشید. آن هم وقتی که آق منصور داشت برای نوچه ها رجز می خواند که فرمانفرما از من درس رعیتداری می گیرد و رضاخان بهم گفته کجائی آق منصور، یک سری به کاخ مرمر بزن بهش گفته ام کلبه پیرزن را به صد تا کاخ نمی دهیم. سرمست از این که عده ای از جوان ها زیر بازارچه پای صحبتش ایستاده اند و رهگذران بی سلام رد نمی شدند آق منصور داشت می گفت دیشب صاحب اختیار پیغام فرستاده بود که آقا مستوفی الماللک می فرمایند اگر آق منصور نبود همه جای تهرون درخون بود، اما الان به همت آق منصور درخونگاه بهشت شده.
نوچه ها در نشئه این رجزها مست بودند که یک باره صدای اصغر آب منگل بلند شد که گفت حالا که آق منصور نقاره زن سبیل شاه شده چرا تخت گیوه اش سه تاست، چرا تو گوش عین الله پینه دوز کوبیده که قدمو کوتاه نشون دادی، چرا حسن حاجی را که فقط تملق نمی گفت انداختین گوشه خندق، چرا نان زیر کبابتو ضبط و ربط نمی کنی که باعث بی حرمتی محل نشه... از این تندتر وهنی نمی شد به گنده لات شهر روا داشت. یک باره سی چهل نوچه لات دست به قمه شدند. اما کنایت های اصغر به بدجاهائی اشارت داشت، آق منصور که از کوتاهی قدش خیلی شکوه داشت با فاش شدن سه تخته بودن گیوه اش، راستی دمغ شد. این رازی نبود که افشایش بی عقوبت بماند.
کلام اصغر آب منگل هنوز در فضا بود که امنیت پوشالی درخونگاه به هم ریخت، هیاهو بود و صدای الله اکبر از هر سو بلند، حسین شرخر تونتاب حمام گلشن که صدای بمی داشت از وحشت شروع کرد بر پشت بام حمام سنج زدن و وحشت انداختن. همه محل گوش شدند. اصغر و چند تا جوجه که باهاش بودند در این کوچه و آن پسکوچه به چنگ لات ها افتادند تن خونینشان به خانه رسید. یکی شان هم در خون غلتید و بی جان شد. تا یکی دو هفته ای هم لات ها سر شب عربده می زدند و هل من مبارز می طلبیدند.
دو سه روز بعدش درخونگاه باز آرام شد، و قصه به روزگار ماند.
سال ها بعد خبرنگار فضولی اصغر آب منگل را یافت، هنوز جای نیش چاقوها و کناره قمه بر دست و بالش بود. اما چون به حکایت رسید لبخندی محو صورت پرچینش را پوشاند و گفت ما جوانی کردیم اما آق منصور هم دیگر آق منصور نشد ها.
در بین حکایت هایش اصغر آب منگل می گفت آن شب ما لت و پار شدیم اما همان صبحش من که خونین تو جوب آب افتاده بودم، صدای یک رهگذر را شنیدم که نگفته ها می گفت. یعنی یک شبه اندازه اش آفتابی شد، رجزخوانی فرمانفرما از ما درس رعیت داری می گیرد، جایش را به سکوت اخم آلوده ای داد.
نقل است خود آق منصور سال ها بعد از وقعه درخونگاه گفته بود آن شب نفس بریدند بچه های من، فضول ها را به سزا رساندند و خاک مرگ پاشیدند بر سر محل، اما دو سه روز بعدش که من از کنار بازارچه می گذشتم، دیدم جز کسی سلامی نگفت. محبت از چشم ها رفته بود، احترام هم جا سنگین نمانده بود. فهمیدم روز ما به غروب رسیده، رفتم بلکه تو تکیه روضه سید الشهدا بشنوم دلم باز شود، دیدم پسر بچه ای آمد و گفت آقامیر حالش خوب نیست امروز تکیه تعطیل است.

نامه ای از یک دوست
مسيح علي نژاد
این روزها دیگر عادی شده است که اگر روزنامه نگاران و زنان را به زندان هم بیاندازند، از زندان هم گزارش خبری به رسانه ها ارسال می کنند. این مطلب از دوستی در ایران رسید که در زندان بزرگتری هست این روزها. دیوار زندان را کمی بزرگتر کرده اند اما فضای بیرون درست عین اوین است با این همه خبر را نمی توانند حبس کنند.
دل نوشته ای رسید که می گذارمش همین جا تا با هم بخوانیم.
برای شنیدن بیشتر این صداها که به سختی از گلوی دوستانمان بیرون می آید همه ما باید کمک کنیم.
سلام خواهر...
در شروع پیام بگویم که به شدت تحت فشارم و مرتب در حال عوض کردن محل اسکان خود هستم.
یکی از مشکلاتی که به شایعات دامن می زند نبودن رسانه های ازاد است. شایعات پیرامون مهندس موسوی در حال شدت گرفتن است. این ها را برای تو می گویم که دسترسی به بیشتری نسبت به من به ادم ها و رسانه ها داری....
امروز من به هر مشکلی که بود با مهندس موسوی به سمت مسجد قبا امدم. زودتر وارد مسجد شدم تا اوضاع را برای ایشان گزارش کنم. جمعیت بی نظیر و حضور نیروهای ویژه انتظامی و لباس شخصی های بیشمار بود.
مهندس تا نزدیکی حسینه ارشاد امد که به علت ازدحان نتوانست وارد مسجد شود. از مسیر دیگری سعی کرد که خود را به مسجد برساند که این نیز میسر نشد.
برای اقای علیرضا بهشتی توضیح دادم که شرایط حضور مهندس فراهم نیست.ابتدا علیرضا و سپس محمد رضا بهشتی با مردم صحبت کردند. نیروهای اطلاعاتی و لباس شخصی خود را به تیم حفاظت معرفی کردند و من هم مطلع شدم که چه کسانی درون مردم از نیروهای حفاظتی هستند. با افسر ارشد نیروهای انتظامی و اطلاعاتی مذاکرده شد و قرار شد که بلندگویی دستی در اختیار ما قرار دهند تا مهندس موسوی از طریق بلندگو با مردم سخن بگوید که ا ینگونه نیز شد و قرار شد نیروهای اطلاعتی فیلم بردار مردم را متوقف کنند که این نیز از سوی مقام مسوول مورد پذیرش قرار گرفت. در اخر مامورین نیروی انتظامی که یک طرف خیابان را بسته بودند، مردم را به خروج از مسیر مقابل راهنمایی می کردند.
مردم با حضور لباس شخصی ها که برای من مشخص شده بودند از سمتی که پلیس اشاره می کرد در حال متفرق شدن بودند که حدود 500 متر جلوتر، یکان امداد نیروی انتظامی به همراه بسیج شروع به ضرب و شتم مردم کردند. 3 زن و 4 مرد در لحظه ابتدایی این حمله مجروح شدند و مردم از خیابان دیگر در حال پراکنده شدن بودند که دکتر علی مطهری که به منظور شرکت در مراسم امده بود با صحنه زدو خورد مردم رو به رو شد. مردم به او حمله برندن و جملاتی مثل: می بینی؟ ما بی دفاعیم چرا ما رو می زند، اقای مطهری؟ پدرت شهید شد که مردم رو بزنند؟ پیش علی مطهری شکایت کردند... دست علی مطهری را گرفتم و او را به سمت نیروهای انتظامی بردم تا او با انها صحبت کند که اجازه دهند مردم بدون مزاحمت از خیابان خارج شوند که به یکباره 2 عدد نارنجک اشک اور و فلفل از تفنگ یگان امداد شلیک شد و من و علی مطهری مجبور شدیم که از محل به سرعت دور بشیم.
در مسیر مردم هر کدام که به علی مطهری می رسیدند به نوعی گلایه خود را مطرح می کردند. عده با گریه وعده با داد و عده با شعار مرگ بر دیکتاتور !
منزل مطهری در نزدیکی حسینه ارشاد بود، او را تا منزلش همراهی کردیم، چند باری با بغض گفت نباید اینطور می شد، وضع از کنترل خارج شده است. اقای.... بازی احمدی نژاد را خورده است.
به هر حال از مسجد قبا تا زیر پل سید خندان، انواع واقسام نیروهای انتظامی و بسیجی و یگان ویژه و یگان ضد شورش حضرو داشت.
مهندس موسوی در حبس خانگی نیست.
مهندس موسوی در حال فرار به خارج از کشور نیست.
مهندس موسوی تحت فشار بسیار است تا این جریان را خاتمه دهد اما گفته تا اخر پای ارای مردم ایستادم.
مهندس موسوی با لباس مبدل شب ها در بین مردم حضور پیدا می کند و صدای الله اکبرهای انها را می شنود.
در روز های ابتدایی که درگیری به شدت اوج گرفته بود نیز سوار بر موتور مقاومت و ایستادگی مردم را مشاهده می کرده است.
مهندس مردم را سپر خود نکرده است.
در مسجد قبا اقای خاتمی صحبت نکرده است.
اقای موسوی تا نزدیکی مجسد قبا امد، حتی پیشنهاد دادیم که از محل خودروی شما تا مسجد برای شما کوچه باز میکنیم که بیایید اما تیم حفاضت ایشان مخالفت کرد.
علاوه بر خانواده هاشمی، هادی غفاری، سید محمود دعایی، مهدی کروبی حضور داشتند.
این متن رو تلفنی به یکی از دوستان گفتم و او برایت میل خواهد کرد.
...
من برای جلوگیری از افزایش و شیوع شایعات پیرامون مهندس موسوی حتی در حال خوف و رجا و در حال اضطرار تلاش می کنم و به هر شکلی تلاش خود را انجام می دهم.
شما هم کمک کنید که شایعات قوت نگیرد. در انتشار صحیح این متن مختار هستید و اگر تا دو روز اینده از من در فیس بوک خبری نشد حتما من را دستگیر کرده اند.
من هم عضو روزنامه کلمه بوده ام هم عضو ستاد ایشان و هم عضو حزب مشارکت که از نظر دستگاه امنیتی هر یک از این ها جرم محسوب می شود.
وضعیت من مهم نیست. مهم انتشار صحیح اخبار پیرامون مهندس است.
سرفراز باشی

http://www.youtube.com/watch?v=RASKaZFZtS8

حرکت اخیر آقای خامنه ای به کیش و مات شدن او منجر می شود محسن کدیور آقای خامنه ای با حرکت اخیرش در شطرنج سیاسی ایران کاری کرده است که در نظر اول به نفع او باید تمام شود اما در واقع امر خدمتی بزرگ به همهء ماست و اگر در تصحیح آن نکوشد بی تردید به کیش و مات شدن خود او منجر خواهد شد. به بیان دیگر، وضع حاضر وضع برنده برای همه ماست چه او به همین حرکت ادامه دهد و چه به ناچار به تصحیح آن تصمیم بگیرد. مدل سادهء ماجرا این است: برای درگیر کردن بیشترین مردم با مساله خودکامگی در نظام رهبری ایران چندین سال است که روشنفکران و فعالان مختلف تلاش کرده اند. موفقیت نظام در مشی پنهانکارانه اش بوده است و حفظ ظاهر. یعنی با همهء قوا تلاش کرده است چهره اش تخریب نشود. در این سال ها تمام ترورها و اعدام ها و زندان ها انجام شده اما باعث بی آبرویی برای نظام در یک سطح فراگیر داخلی نشده است. حتی ماجرای میکونوس در خارج و یا بر ملا شدن قتل های زنجیره ای در داخل نتوانست نگاه عموم مردم را متوجه کانون اصلی یعنی آقای خامنه ای کند. زندانی شدن اکبر گنجی، مشهورترین و صریح ‌اللهجه‌ترین منتقد آقای خامنه ای، و نوشته های جسورانهء او در نقد نظام سلطانی هم نتوانست همدردی و همفکری وسیعی در داخل برانگیزد. ماجرای ترور سعید حجاریان هم طوری مدیریت شد که به جایی نرسید و به قول داخلی ها جمع شد. در این سال ها تنها ماجرای 18 تیر بود که به نوعی همدردی عمومی را با خود داشت. اما آن هم در شکل محدود در تهران و یکی چند شهر دیگر و در محیط های دانشجویی. حرکت اخیر آقای خامنه ای اما، همزمان، بزرگترین حرکت او در بیست سال اخیر و پردامنه ترین آن از نظر تاثیر و حساس کردن مردم بوده است. این شکل و محتوای کاملاً تازه ای ایجاد کرده است که محاسبهء پیامدهای آن بی تردید از عهدهء او و طراحان سیاست هایش خارج است. این حساس شدن عمومی به رفتار آقای خامنه ای بزرگترین خدمت حرکت اخیر او به همهء منتقدان و مخالفان او به عنوان رهبر یک نظام شبه سلطانی است. در خبرهایی که این روزها خبرگزاری های سپاه و دولت می نویسند نکته های باریکی هست. یکی از آنها این است که دیدم نوشته اند دیگر کسی نمی تواند به اسم پیروی از امام خمینی آرای ضد نظام بیاورد و این رابطه با انتخابات اخیر قطع شده است. از نظر من معنای این حرف خیلی روشن است: آقای خامنه ای اکنون، پس از بیست سال، احساس می کند به آن اعتماد به نفسی که لازم داشته رسیده است. او تمام این بیست سال را زیر سایهء آیت الله خمینی زندگی کرده است و باید از زیر آن سایه در می آمده است. به همین ترتیب او باید خود را از شر کسانی که در دستگاه آیت الله خمینی محبوب و مقرب بودند نجات می داد. هم آن سایهء سنگین و هم این مقربان رهبر پیشین مانع حرکت آزادانه و دلبخواه او بوده اند. بیست سال طول کشید تا او توانست با انواع طراحی ها و حیله ها جایگاه مقربان دورهء اول انقلاب را تضعیف کند یا آنها را بکلی از صحنه خارج کند و، به هر حال، به آنها بفهماند که حرف اصلی و نهایی را او می زند. آقای خامنه ای نسل تازه ای از مدیران دست دوم و میانی را تربیت کرد که در چند سال اخیر به پست های مهم رسیدند. گرایش اصلی بین آنها هم این است که معمم و روحانی نباشند تا هیچیک نتوانند با او در سیاست و مدیریت و رهبری دست به تنافس بزنند. آقای خامنه ای، که از روز اول رهبری اش، به دلیل مرجع نبودن و آیت الله نبودن، دارای ضعف بود تلاش کرده است در این بیست سال آدم های خود را تربیت کند. به نظر من حتی گرایش او به مداحان به جای عالمان اسلامی هم ناشی از همین ضعف است. او رهبر مطلق مداحان است که فرسنگ ها از نظر سواد با او فاصله دارند؛ اما با عالمان اسلامی که بسیاری همسطح او یا از او برترند طبعاً نمی تواند دم از برتری و رهبری بزند. به همین دلیل، آقای خامنه ای که خود زمانی به طبقهء روشنفکر و اهل قلم تعلق داشت ناچار شد گروه های کم سوادتر و عوام تر و مطیع تری را دور خود جمع کند و به آنها بها بدهد. گرچه دور و بر او آدم های با هوش و تیز هم هستند اما بدنهء مدیران او چیزی در ردیف آقای احمدی نژادند. سبب علاقهء او به احمدی نژاد هم همین است. در واقع باید گفت او احمدی-نژادگرا ست. برای همین، در نظام او می توان احمدی-نژادیسم را همچون اصل فکری و گزینشی تشخیص داد. به بیان دیگر، هم از نظر شعور اجتماعی، هم از نظر عقاید دینی و هم از باب گفتار سیاسی احمدی نژاد نمونه تیپیک این گرایش است. آقای خامنه ای حتماً خواب های عجیبی دیده است. خود را در حصن حصین یک رهبری بیست ساله می بیند که ظاهراً هیچ گزندی متوجه آن نیست... اما او، درست در همین زمان، در حالی که همهء مهره های خود را چیده است و همهء آنها را زیر فرمان دارد و خود را برای بازی بزرگ آماده کرده است، بزرگترین خطای خود را می کند که بزرگترین خدمت است به همهء ما که نظام سلطانی-احمدی-نژادیستی او را بر نمی‌تابیم. او که می توانست باز هم در پس پرده بماند و با برگ شورای نگهبان و وزارت کشور و حتی مجمع تشخیص مصلحت نظام بازی کند، یکباره بی پروا، و با اتکاء به آن اعتماد به نفس بازیافته از پس سال ها، به میدان آمد و با تمام قوا پشت سر احمدی نژاد و محصولی و تقلب بزرگ ایستاد تا، به خیال خود، کار را تمام کند یا امتیاز تمام شدن کار را به خود اختصاص دهد و برای اولین بار این وسوسه را بیازماید که وقتی او می گوید نه همه بگویند تسلیم هستیم. اما این وسوسه کار دست او داده است. او مردم را، همهء مردمی را که به نظام اعتماد کردند، مساله دار کرده است. حجم باور نکردنی بالای 80 درصد مشارکت به معنای تایید نظام نیست به معنای آلوده شدن 80 درصد از مردم به بی اعتمادی به نظام است. الان همه مردم، حتی بیشتر کسانی که رای شان احمدی نژاد بوده است، بسادگی حس می کنند که خطای آشکاری اتفاق افتاده است و انگشت اتهام را متوجه دولت می کنند و، از همه بدتر، برای اولین بار انگشت اتهام را متوجه رهبری می کنند که بی آنکه اجازه دهد روال قانونی طی شود تمام قد پشت احمدی نژاد ایستاد و انتخابات را تایید کرد. فرستادن پلیس ضد شورش هم برای ساکت کردن مردم حساس-شده و مساله-دار-شده خطای بعدی اوست که باز هم خدمت است به ما. مردمی که دیدید وقتی پلیس را دستگیر می کنند با او مهربان می شوند - که او هم فرزندی از فرزندان ما و برادری از برادران ما است. این رفتار، پلیس را خلع سلاح می کند. وانگهی «مگر ما چه خواستیم؟» مردم می پرسند؛ «ما خواستیم رای مان با امانت خوانده شود و به نتایج اش گردن گذاشته شود. در واقع در داخل یک پیمان اجتماعی که مورد قبول نظام هم بود عمل کردیم. جواب ما از طرف رهبر عادل و ولی امر مسلمین چه بود؟ تقلب و نقض عهد و پیمان و فرستادن پلیس به خیابان و دستگیری آدم های صالح مملکت مان و، در یک کلام، تلاش برای کودتا»؛ برای راندن همین مردمی که از بام تا شام از او دم می زند؛ مردمی که مشارکت 40 میلیونی آنها را می خواهد اما رای آنها را بر نمی تابد. خیلی خیلی طبیعی است که مردم حساس شوند. ذهن عمومی بسیار ساده توانسته است بین دو حرکت رای دادن و تقلب کردن به نتیجه برسد که «پس نظام دروغ می گوید، نظام خودکامه است، نظام مردم فریب است». همین ها کافی است که چیزی بر بساط آقای خامنه ای نگذارد. این علم حضوری اکنون همه گیر شده است. کاری که هزاران روشنفکر و فعال سیاسی سال ها تلاش می کردند انجام دهند حال انجام شده است. من تردید ندارم که در چنین وضعی پیروزی از مردم است. آقای خامنه ای ناچار به عقب نشینی و پیدا کردن راه حل میانی است. ناچار است اعتبار از دست رفتهء خود را به نحوی به دست آورد و گرنه این پایان کار او ست. او تمام این سال ها کوشید با مردم روبرو نشود. حالا شده است. خودکرده را تدبیر چیست؟

پنجشنبه ۴ تير ۱۳۸۸
پیروزی بزرگ سبزها
ابراهيم نبوي
e.nabavi(at)roozonline.com
ما بی شماریم، این همان رازی بود که وقتی گفتیمش حتی خودمان هم باور نمی کردیم. حتی نمی توانستیم تصور کنیم که این " ما" تا کجا بزرگ و تا کجا بی پایان است. امروز بعد از چند ماه، این " ما" چنان تنومند و بلند قامت و استوار شده است که حالا دیگر خبر اول جهان است. ما بر تصویر کریهی که احمدی نژاد از ایران و ایرانیان ساخته بود، پیروز شدیم. امروز همه جهان باور کرده است که احمدی نژاد هیچ ربطی به ایران ندارد، که " ما" چنان کردیم که جهان امروز می داند مردم ایران با شجاعت و دلیری رای به احمدی نژاد نداده و با تمام وجودش پای انتخاب خود ایستاده است. امروز تمام جهان تصویر مقاومت تهران است در مقابل دیکتاتوری و استبداد. داستان شهامت و درایت و صلح خواهی یک ملت. ما پیروز شدیم.

ما پیروز شدیم، چون توانستیم چهره ایران را از ایران احمدی نژاد به ایران مردمی مصمم برای احقاق حقوق مدنی خود تبدیل کنیم. امروز چهره ایران در جهان دیگر چهره مرد دروغگوی تندرویی نیست که جنگ می خواهد، بلکه چهره زیبای پسران و دخترانی هستند که آزادی می خواهند و می خواهند خواسته شان را به متقلبان و دروغگویان تحمیل کنند.

ما پیروز شدیم، چون توانستیم یک انتخابات را به یک جنبش تبدیل کنیم، رنگ زیبای سبز را به نماد انتخاباتی تبدیل کنیم و شب های شاد خرداد 88 را به مردم ایران هدیه کنیم. مردم در آن شب ها خیابان هایی را که سالها بود از دست داده بودند، دوباره به دست آوردند، در آن خیابانها زنجیر سبزی بستند، خیابان را از سیاهی به سبزی بدل کردند، آواز خواندند و طنز را به خیابان بردند. مردمی که عادت کرده بودند در خیابان جدی و اخمو باشند، شهر به شهر خندیدند. ما جنبش سبز را ساختیم و این جنبش حالا دیگر به زور تانک و هلیکوپتر هم به خانه نمی رود.

ما پیروز شدیم، چون توانستیم در انتخاباتی پرشکوه حاضر شویم و به لایق ترین کسی که در میان نامزدها بود رای بدهیم. ما لکنت و تردید و دودلی موسوی را از او گرفتیم و به او نشان دادیم که اگر از حقوق مردم دفاع کند ما هم از او حمایت می کنیم. ما به او شجاعت بخشیدیم و از او اعتماد گرفتیم. ما در انتخابات پیروز شدیم. شدت این پیروزی چنان بود که آنان مجبور شدند با تقلبی آشکار، قطع کلیه ارتباطات، با کودتای نظامی خودشان را پیروز نشان دهند. اما ما با قدرت و به دور از خشونت همانطور که گفته بودیم بر سر حرف مان ماندیم.

ما پیروز شدیم، چرا که توانستیم یک رهبر یکدل و یکرنگ را به رهبران اصلاح طلب دیگر اضافه کنیم و بحران رهبری را که در سالهای اخیر جنبش اصلاحات را دچار سردرگمی کرده بود، حل کنیم. یافتن موسوی و نشاندن او بر شانه های ملتی که در کنار اوست، پیروزی بزرگ ما بود.

ما پیروز شدیم، چون موفق شدیم برای نخستین بار پس از سالها مردمی همدل و همراه بسازیم، مردمی که با شهامتی بی نظیر و نظمی حیرت آور راهپیمایی چند میلیون نفری سکوت را در مقابل چشمان ایرانیان و جهانیان برگزار کردند. ما توانستیم در میان دهها هزار مامور ضد شورش بدون کوچکترین تندروی و خشونت طلبی خواست مان را بگوئیم و بر آن تاکید کنیم. ما برای همیشه پیروز شدیم، چون دیگر گفتن اینکه " مردم ایران شجاعت و پایداری ندارند" یک داستان قدیمی است. جنبش سبز شجاعت گمشده همه ماها را به ما بازگرداند. حنجره های گرفته ما بازشد و شب ها آسمان تهران و سراسر ایران طنین الله اکبر و مرگ بر دیکتاتور گرفت. طنینی که هر روز قوی تر می شود.

ما پیروز شدیم، چون تصمیم گرفتیم خودمان، رئیس جمهور منتخب مان و حکومت را وادار کنیم که از ما صرف نظر نکنند. ما مردم هستیم، مردمی که دموکراسی را به حکومت تحمیل کردند و می کنند. ما هزینه های این رفتار سیاسی را پرداختیم و می پردازیم.

ما پیروز شدیم، چون اگرچه بسیاری از عزیزترین و بیگناه ترین مردمان مان کشته شدند و به زندان رفتند، اما این ما نبودیم و نیستیم که خشونت را ایجاد کردیم. ما شیشه ای نشکستیم و خانه ای آتش نزدیم، ما بر سر بامی نجستیم و ما چماق به دست نگرفتیم. ما میلیونها تن بودیم، با دل های پر از میل به آزادی و دهان های بسته. تلاش آنان برای تبدیل مردمی خشمگین به شورشگرانی که می توان سرکوب شان کرد عقیم ماند. ما همچنان با هوشمندی و درایت راههای مبارزه غیرخشونت آمیز را پیدا می کنیم و تا آخر پیروز می شویم.

ما سبزها پیروزیم، چون توانستیم حتی رقبای انتخاباتی و مخالفان تحریم کننده را نیز به صف خود بکشانیم و تمام دوستانی که همدیگر را در مجادلات سیاسی و در فضای یاس آلود پیش از خرداد 88 گم کرده بودند، دوباره به هم پیوستند و در هر جایی که ایرانیان زندگی می کنند اتحاد و همدلی را ساختیم، این همدلی را هیچ کس نمی تواند از ما بگیرد.

ما سبزها پیروز شدیم، چون توانستیم حتی در دل کسانی که دشمنانه به ما نگاه می کردند این احساس را ایجاد کنیم که ما مردمانی صلح طلب هستیم که فقط حق مان را می خواهیم. ما نه انقلاب می خواهیم، نه خواهان دشمنی با کسی هستیم. حالا دیگر حتی کسانی که ده روز قبل به احمدی نژاد رای داده بودند، در کنار ما هستند و قدرت طلبان خشونت طلب جز مزدورانی که با گرفتن دستمزد روزانه مردم را کتک می زنند و می کشند هیچ کسی را ندارند.

ما سبزها جهان را تسخیر کردیم. ما در همه شبکه های تلویزیونی و روی جلد همه مجله ها و در همه پارلمانها و در همه شهرها حضور جدی داریم، ما پیروز شدیم، چون هرچه کردند و می کنند که از ما انقلابیونی شورشگر بسازند نمی توانند. ما مردمانی هوشمندیم که زیر سیطره مردمانی زورگو زندگی می کنیم، هوش و دانایی ما به ما راههای نجات را نشان می دهد، ما جنبش سبز را ادامه می دهیم، زورگویان را خسته می کنیم و شهر سبزمان را از آنان پس می گیریم، ما ایران را سبز و زیبا می خواهیم.

ایران سرزمین ماست، ما مردمی متحدیم، ما مردمانی بی شماریم، ما رهبرانی قابل اعتماد داریم، ما می دانیم چه می خواهیم و با وجود دشواری راه، می دانیم که فردا سبز ترین روز خداست.

پنجشنبه ۴ تير ۱۳۸۸
خردادی که ایران را لرزاند
هوشنگ اسدي
hooasadi(at)yahoo.fr


خرداد آغاز وفرجام" انقلاب اسلامی" است. نظریه ای که درخرداد ١٣٤٢ نظام چند قرنه شاهنشاهی را به چالش طلبید و سی سال بعد بر آن غلبه یافت، درست سی سال بعد در خون دختری به نام ندا غرق شد.
نبردی که امروز خیابانهای تهران و شهرهای بزرگ کشور شاهدش هستند، ریشه درتاریخ یک قرن اخیر ایران دارد. چالشی تاریخی، فلسفی و اجتماعی است بین کهنه ونو. این چالش، تاکنون دو انقلاب و یک شبه انقلاب را پشت سرگذاشته واکنون روزهای خونین انقلاب دیگری رامی گذراند.
صد سال پیش در نخستین انقلاب آزادی که درایران روی داد و به" انقلاب مشروطیت" معروف است، روحانیت شیعه موفق شد تحولی راکه می توانست ایران را پیش از ژاپن و ترکیه به جهان نو پیوند بزند، نیمه تمام بگذارد.
رهبر "متشرعین" که از اساس "آزادی" رابا " اسلام" در تضاد می دید، اعدام شد. اما شاگردان " شیخ استبداد" یعنی فضل اله نوری مجال یافتند در خرداد ١٣٤٢ اعلام وجود ودر سال ١٣٥٧ انقلاب مردم ایران را با صفت اسلامی مصادره کنند.
جریانها، عناصر ، گروهها و نیروهای متعددی زیر چتر انقلاب اسلامی جمع شدند که بر بستر اسلام نظرگاههای متعددی را نمایندگی می کردند ؛ ازلیبرال های اسلامی درس خوانده در غرب که پیش نویس قانون اساسی را بر بنیاد قانون اساسی فرانسه تهیه کردند تا نیروهای افراطی که اکنون کوس رقابت با القاعده و طالبان می زنند و از همراهی عناصری برخوردارند که درتاریخ ایران به "انگلیسی" شهرت دارند. این نیروها توانستند ولایت فقیه را به قانون اساسی وصله کنند.
بعد از درگذشت آیت اله خمینی، صفت مطلقه هم به ولی فقیه افزود شد و سرکوب گسترده طبقه متوسط – پایه اجتماعی جامعه مدنی- شدت گرفت. این سرکوب که اولین پیامدش موج های پی در پی مهاجرت بود، نتوانست کار جمهوری را یکسره وبخش اسلامی را مسلط کند.
ازاین شکاف در دوم خرداد ١٣٧٦، جریان اصلاحات فوران کرد ومحمد خاتمی رابعنوان کسی که می توانست هر دو طرف تضاد را نمایندگی کند وآنها را در نقطه ای بهم برساند، برگزید. عدم درک درست از جامعه ایران از جانب رهبری جناح اسلامی و ترجیح گسترش جهانی اسلام بر حفظ منافع ملی ایران, به اجرای برنامه ای انجامید که محمد خاتمی را از صحنه بیرون کرد ومحمود احمدی نژاد را برکشید.
جناحی که محمود احمدی نژاد چهره بیرونی آن بود و درحوادث اخیر جای خود را به آیت اله سیدعلی حسینی خامنه داد، چهار سال تمام باهمه نیروکوشید شکاف رابازور بسود قرائت طالبانی از اسلام پرکند.
٢٢ خرداد ١٣٨٨، روزی بود درخرداد سوم که با وجودهمه نقشه ای که درابعاد گوناگون بایاری افسران امنیتی روسی طراحی شده بود؛ جامعه ایران را دچار فورانی کرد که این بار آتشفشانی بود. اکثریت مردم ایران که جوانان متولد بعدازانقلاب اسلامی هستند به قدرت حاکم "نه" گفتند و "قهرمان ناخواسته"- به تعبیر مجله اشپیگل- خود رابرگزیدند. وقتی نتایج آرای مردم معلوم شد " کودتای ٢٢ خرداد" که بادقت تمام پیش بینی و طراحی شده بود، شکل گرفت. مسیر حوادث از آن به بعد تا نیمه شب شنبه سیاه ٣۰ خرداد ١٣٨٨ در مطالب پائین این صفحه مندرج است. حوادث ٤ روز بعد تا آخرین ساعات چهارشنبه ٣ تیر را می توان چنین تصویر کرد.
کودتای خزنده بر دو محور پیش می رود . "مروجین اسلام متحجر و طالبانی"- چنانکه مهدی کروبی اکنون به صراحت تمام – می گوید از سوئی " اتلاف وقت" می کنند تا درمتن بازی قانونی رهبر- شورای نگهبان، زمانی را که اکنون برای پنج روز دیگر هم تمدید شده از سربگذراند تا شعله های خشم را سرد ورهبری جنبش را مایوس کند.
ازجانب دیگر حکمت نظامی اعلام نشده، سرکوب بیرحمانه اجتماعات ، مسدودکردن وسایل ارتباط جمعی و دستگیری گسترده فعالان اجتماعی برای وارد آوردن ضربه نهائی بطور آهسته وپیوسته ادامه دارد.
اخبار متعدد حاکی است که دستگیرشدگان توسط سعید مرتضوی زیر فشارشدید قرار دارند تا به تلویزیون بیایند وبه" کودتای مخملی به" رهبری آمریکا" اعتراف" کنند. باین ترتیب مرحله نهائی کلید خواهد خورد.
بااینکه معلوم نیست حسین شریعتمداری کجاست و" شایعه پرس" از حضورش در ستاد کودتا و بازجوئی از دستگیر شدگان حکایت دارد ، کیهان روزانه لحظه نهائی را زمینه سازی می کند.
ارگان مرکزی کودتا از قول منابع نامعلومی می نویسد: "گزارش هاي زيادي وجود دارد كه از برنامه دولت آمريكا براي بي ثبات سازي ايران خبر مي دهند. گزارش هايي وجود دارد كه حاكي از كمك مالي دولت آمريكا به بمب گذاري و كشتار در داخل ايران است. طبق يكي از اين گزارش ها، ژنرال «ميرزا اسلم بيگ»، رئيس سابق ارتش پاكستان روز دوشنبه طي گفتگوي راديويي اعلام كرد: اسناد بي چون و چرايي وجود دارد كه از دخالت آمريكا در قضاياي انتخابات ايران دلالت دارد. اين «اسناد ثابت مي كند كه سازمان سيا، 400 ميليون دلار در داخل ايران به منظور بروز آشوب هاي پس از برگزاري انتخابات، هزينه كرده است.»يك استاد حوزه و دانشگاه در گفت وگو با خبرگزاری فارس می گوید :"مسئوليت اصلي حوادث ناگوار تجمع هاي اخير از جمله خون هاي ريخته شده بر عهده ميرحسين موسوي است." این "استاد" کسی نیست جزحجت الاسلام والمسلمين مهدي طائب ،برادرحسن طائب فرمانده سابق کفن پوشان و لباس شخصی ها و فرمانده کنونی مقاومت بسیج.
کیهان همین فکر را به تیتر اول روز بعدش تبدیل می کند و می نویسد:" موج خونخواهي مردم از ميرحسين موسوي.ده ها كشته و زخمي، تخريب گسترده اموال عمومي، آتش سوزي هاي وسيع و صدها مورد تخريب خودروهاي مردم حاصل دو هفته قانون گريزي و خودخواهي ميرحسين موسوي است. "و سپس درست به سبک سرکوب خونین دهه ٦۰ همه جنایات کودتا چیان را به گردن بیگانگان می اندازد و میر حسین موسوی که در"خط" آنهاست. باین ترتیب هم زمینه را برای دستگیری او فراهم می سازد و هم مقدمات از میان برداشتن نیروهای اصلاح طلب را آماده کند.
یکی از جنایاتی که کودتاچیان به گردن مردم می اندازند، قتل فجیع "ندا"ست. قتلی که نویسنده ای در باره اش نوشت: "در جنگ ویتنام تصویر دختری ۹ ساله كه با بدن سوخته و لخت از صحنه جنگ فرار می‌كرد عمق خشونت جنگ را مجسم كرد. با انتشار این تصویر، شمارش معكوس شكست آمریكا آغاز شد. در ایران نیز تصویری كه لحظه مرگ ندا را ثبت كرده‌ عمق فاجعه‌ای را كه بر مردم ایران می‌رود بازگو می‌كند. این تصویر می‌تواند به صورت نمادین افول استبداد حاكم بر ایران را نوید ‌دهد."
جهان از دیدن فیلم این جنایت لرزید. گویندگان تلویزیونی شبکه های بسیاری وقت نشان دادن فیلم گریستند . درجهان شعرهاسرودند. آوازهاخواندند . حتی پرزیدنت اوباما هنگام نام بردن از ندا بغض کرد. خون ندا سمبل جنبش مسالمت آمیز مردم ایران شد و جهان از شناسائی دولت کودتا سرباززد، جز روسیه.....
رئیس جمهور روسیه که کشورش اکنون صاحب اصلی منابع و بازار ایران است و برای جلوگیری از به خطر افتادن منافعش ، کودتای ٢٢ خرداد را با کمک افسران اطلاعاتی اش سازمان داد، تنهاکشور مهم دنیاست که حکومت کودتارا برسمیت شناخته اس
در لحظ کنونی تاریخ: " آقای خامنه‌ای در برابر یک دو راهی تاریخی" انتخاب خود را کرده است.سپاه پاسداران انقلاب اسلامى که خودرا " فرزندان ملت ايران" می خواند، تحت فرماندهی آقای خامنه ای وهمراه بسيج و ساير نيروهاى امنيتى سرگرم برخورد " قاطع و انقلابى امنيتى" با "آشوبگران" است و لابد ازخود نمی پرسد چگونه چند میلیون آشوبگر از زمین سبز شده اند.در شرایطی که دومین هفته اعتراضات مردمی رو به پایان است، از وضعیت کنونی تحلیل های متفاوتی ارائه می شود. نرمترین آنها متعلق به فرید زکریا، روزنامه نگار و سردبیر نسخه بین‌المللی هفته‌نامه نیوزویک است که می نویسد :" حکومت ایدئولوژیک روحانیون در ایران مشروعیت خود را از دست داده است. این به آن معنا نیست که این رژیم در حال سرنگونی است بلکه به معنای ویران شدن ستون‌هایی است که این نظام تئوکراتیک از ابتدای حیات خود برآنها استوار بوده است. "
و یک سایت فارسی این ستون ها را برمی شمرد؛ وپرسشی را هم مطرح می کند:"طراحان کودتای انتخاباتی که آینده نشان خواهد داد مجری چه دستوراتی در خارج از ایران بودند، توانستند در حساس ترین و خطرناک ترین شرایط بین المللی افسانه 20 میلیون بسیجی، تهدید به جنگ های نامتقارن و حمایت مردم از قوای نظامی کشور را نقش برآب کنند. بر خلاف انتظار و پیش بینی کودتاچی ها، طشت رسوائی سفرهای استانی احمدی نژاد بر زمین افتاد و آنها که نامه به رئیس جمهور می دادند با فریاد علیه او به خیابان ها ریختند. ساده ترین سئوال دراین روزها اینست: کو و کجاست آن 24 میلیون ایرانی که کودتاچی ها می گویند به احمدی نژاد رای دادند؟ جز چماق بدستان و نیروهای سرکوبگر کسی به حمایت از احمدی نژاد در خیابان ها نیست!؟"
کسانی از" ضحاک" سخن به میان می آورد، کسانی بیاد شاه می افتند.>عبدالعلی بازرگان درنامه سرگشاده اش می نویسد : "آقای خامنه ای!شما همان راه را رفتید که شاه رفت ."
و دکتر مهدی خزعلی – فرزند ناخلف آیت اله خزعلی معروف – حتی آینده بعد از " شاه" را هم مجسم می کند: "خوش به حال شاه، وقتی مردم یکدل و یکصدا فریاد برآوردند : «مرگ بر شاه» و رژیم استبدادی سرنگون شد ، تاج او را به عنوان شیئی گرانبها و پشتوانه پول ملی و یادگار تمدن کهن با احترام در موزه جواهرات سلطنتی نگاه داشتند. و می تواند فروش بلیط موزه عوایدی هم برای کشور داشته باشد. کسی تاج را به سر شاه نکوبید (حیف است، خراب می شود) و هیچ پادشاهی را با تاج نکشته اند. اما ما روحانیون طناب دار خود بر سر داریم، اگر روزی روزگاری ورق برگردد، هر یک از ما طناب دار و کفن خویش بر سر دارد، و چه آسان ما را به تیر برق و درختان چنار کهنسال آونگ خواهند کرد، خدا آنروز را نیاورد ."
کسانی می نویسند: "امویان باز می گردند." نظر عطا اله مهاجرانی این است: "رهبری معظم تصمیم گرفتند حکومت اسلامی را جایگزین جمهوری اسلامی کنند. همه ما باید در این جشن فرخنده شرکت کنیم و از ژرفای دل و دیده شادمان باشیم... برای من مثل روز روشن است که 22 خرداد 1388 چهار ماه پس از سی سالگی انقلاب، عصر جمهوری در کشور ما به پایان رسید و آقای احمدی نژاد با تنفیذ ولایت مطلقه امر، آراء لازم را احراز کرد و پیروز شد."
دیگری می نویسد: "تاریخ اسلام در تراژیک ترین صورت خویش تکرار می شود .چه بسا آن کس که عثمان بن عفان را کشته است پرچم خونخواهی او را به دست بگیرد و کسی در تاریخ بنویسد از سلطانی که به نام خدا بندگانش را به خاک و خون کشید و بر منبر پیامبر برای کشته ی خویش اشک نفاق ریخت."
و سرانجام روایت تلخ و خونینی از تاریخ در برابر زندگان قرار می گیرد ."راوی می گوید: در دارالعماره خدمت عبدالملک بودم که سر مصعب را آوردند. به عبدالملک گفتم این دارالعماره چه چیز ها که به خود ندیده است. گفت چطور؟گفتم من اینجا بودم که سر حسین ابن علی (ع) را پیش ابن زیاد گذاشتند! بعد من اینجا بودم که سر ابن زیاد را پیش مختار گذاشتند! بعد من اینجا بودم که سر مختار را پیش مصعب گذاشتند! و حالا هم سر مصعب را پیش تو گذاشته اند ! حال سر ترا پیش چه کسی خواهند گذاشت؟ عبدالملک بر خود لرزید و در شگفت شد پس از مدتی دستور داد تا دارالعماره را از پایه خراب و ویران کنند..."
اکنون در شامگاه چهارشنبه سوم خرداد ، برغم وجود سرکوبگران بیشمار درخیابا نها ، مردم به میدان آمده اند. تاریخ رقم خورده است و صدای تهران خونین در جهان منتشر می شود:
- مرگ بردیکتاتور...

June 26, 2009
Protests Will Not End
Presidential hopeful Mir-Hossein Mousavi’s wife Zahra Rahnavardsaid in a short interview yesterday with Ghalam News website that she had not been arrested and emphasized that she is by the people in their protests against the election results and will continue her protests in a peaceful manner and through legal channels.

Zahra Rahnavard condemned the widespread arrest of reformist political activists and called for the immediate release of all detainees.
In the interview, Mrs Rahnavard commented on the police and military's violent crackdown of people's peaceful protests in the past ten days, which left dozens of protesters dead and injured: "They must not treat dissatisfied people who have poured into the streets to demand their just rights as if the country is under martial law."
"Because of the duty I have toward the fate of my country and my nation, I will continue to be present in the field with determination, and while protesting the election results, I will carry out my duties, by the people's side, and through peaceful and civil means," Rahnavard declared.
At the end of the interview, Mir-Hossein Mousavi's wife commented on the recent rallies and the government's brutal crackdown, adding, "The regime must respect the people's right to protest, recognize the legal means of protest, protect the people's right to protest and refrain from any violence."

http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/8119658.stm

http://www.youtube.com/watch?v=shttp://www.youtube.com/watch?v=9J2bJeG_uF8&feature=relatedDamiltM56A

http://www.youtube.com/watch?v=f8fWx_VjxI0&fhttp://www.youtube.com/watch?v=IEp5U74NMDs&feature=relatedeature=relatedhttp://www.youtube.com/watch?v=qtTqxBe14_M&feature=related

http://www.youtube.http://www.youtube.com/watch?v=aXRdYyEpgwIcom/watch?v=FAPjfguUOYk&feature=related

JOHN BAEZ

http://www.youtube.com/watch?vhttp://www.youtube.com/watch?v=p7_9YgQrFbc&feature=related=9C_fgKkEht8

To the People of Iran:
In you the world sees the power of nonviolence. We hear it in the roar of your silence and see it in your eyesas you sit down peacefully in the face of terror. We are moved by your courage and inspired by your sacrifices.
I am fortunate to be alive to witness this movement. I send you my prayers, love, and support.

چهارشنبه ۳ تير ۱۳۸۸
پیام جون بائز
به مردم ایران

جهان با دیدن شما به قدرت رفتار غیر خشونت آمیز پی برد. زمانی که با آرامش در مقابل ترس نشسته بودبد، ما صدای غرش شما را از میان سکوتتان شنیدیم و آن را در چشمانتان دیدیم. شجاعت شما ما را تحت تاثیر قرار داده است و فداکاری تان الهامبخش مان است.من از اینکه زنده ام تا شاهد این جنبش باشم، احساس خوشبختی می کنم. دعا ها, عشق و حمایتم را بسویتان می فرستم
جون بائز
www.joanbaez.com

چهارشنبه ۳ تير ۱۳۸۸
محسن مخملباف:
برای شهدا شام غریبان برگزار کنیم
شيرين کريمي

محسن مخملباف با نگارش نامه ای از کلیه ایرانیان ساکن داخل و خارج کشور خواست برای شهیدان حوادث چند روز اخیر ایران "شام غریبان" برگزار کنند و شهدای آزادی ایران را تنها نگذارند.
در نامه مخملباف آمده است:
حتی نگذاشتند پدر ندا گریه کند. حتی نگذاشتند مادر ندا داغی را که بر دل داشت بگرید. نه اینکه نگذاشتند رای هایمان را بشماریم، که حتی نگذاشتند شهدایمان را بشماریم.
ما که تاریخ مان تاریخ عزاست، به نام قانون از عزاداری منع شدیم.
ای خدا این جا کجاست؟ ای خدا این چه غربتی است؟ این چه شام غریبی است؟ ای خدا از تو اجازه گریه می خواهم. از تو اجازه عزاداری می خواهم. ای خدا می خواهم جمعه شب، وقتی خورشیدت غروب کرد، شمعی برای شام غریبان ایرانم روشن کنم. شمعی روی بام خانه ام، شمعی پیشاپیش در خانه ام، شمعی در مساجدت، شمعی در کلیساهایت، شمعی در معابدت، شمعی در همه دنیا.
ای خدا این جمعه شب به من اجازه بده، به وقت غروب، برای ندا، برای ندای ایران که پرپر شد، برای شهدای ایران که پرپر شدند شمعی روشن کنم. ای خدا آیا آنها که نام ترا گروگان گرفته اند، با قانون تفنگ شان، این یکی را به مردم ایران اجازه می دهند؟
برای همدردی با خانواده شهداء، از کلیه ایرانیان سراسر جهان می خواهیم تا جمعه شب، هنگام غروب آفتاب، در سراسر جهان، در خیابان ها، در مساجد، در کلیساها، در معابد، در جلوی سفارتخانه های ایران، و در ایران در پشت بام ها با روشن کردن شمع به شام غریبان شهدای آزادی ایران بنشینیم.
هر ایرانی جمعه شب در غروب آفتاب برای شهدای آزادی یک شمع روشن خواهد کرد.

اشک را سبز بکش گلرخ
نقش ها زده بود از امید، همین دو هفته پیش، که هوا لبریز امید بود. وقتی سبزش را خواستند پرپر کنند برایش نوشتم باک به دلت راه مده. فرصت بسیار داری گلرخ. نوشتم از امید بکش. سبز بکش. اشک را بکش اگر می خواهی، اما سبزش بکش. نقشش بزن و نشانش بده که سبز کرده است همه جا را. حالا برایم نامه فرستاده. اشک را نکشیده اما از حقشان نوشته است. بخوانید واژه هایش جوان است و انگار جوانه ای است. نوشته است گلرخ خرداد پر حادثه با شنبه ای سرخ و سبز پایان گرفت مرگ کلمه ای که این همه از گفتنش پرهیز کردم و گلوله که کلمه ای شده بود قدیمی.. مال کارتون های کودکی وخون که سالها بود فقط از آهنگهای انقلابی خاک گرفته شنیده می شد و شهید که از واژگان روزمره امان حذف شده بود نا گزیر به ادبیاتمان باز گشت... این روزها از ما که مردمانی ساده و صلح طلب بودیم مبارزان جان بر کفی ساخته اند که یا در مشتشان سنگ و خون است یا با تمام قوا مشغول فشردن دکمه های کی برد هستند.. مشت ها گره شده و.. و خشم.. خشم همه جا را گرفته...از خشم که می خواهی عبور کنی.. پیش رو سیاهیست.. اما به جا مانده بر تن.. تکه پارچه سبزیست ..موج سبزی که در ذات خود چنان صلحی به مردم ایران هدیه داده است که ایرانی همه جای دنیا دوباره به تعریف خود ایستاده است. راست می گفت میرحسین که آمده است آبرویمان را بخرد.. راست می گفت که آمده است برایمان کرامت انسانی بیاورد .مثل تصویری که ایستاده است روی ماشین با دستانی به سمت آسمان.. ودستها.. هزاران.. ده ها هزار دست ..بلند شده به آسمان . لابه لای تصویر خون و مرگ و گلوله.. مردمی که به روی هم لبخند می زنند دستهایشان را به سمت آسمان کشیده اند به نشانه پیروزی و در سکوت راه می روند.. و در سکوت..شرافتمندانه و با صدای رسا خواسته بر حقشان را می خواهند .و ذوق ایرانی بودن را دوباره زنده کرده اند.. انگار که می شود افتخار کرد.. انگار که می شود وطنی داشت.. و بی واسطه دوستش داشت.. انگار که می شود روزنامه های دنیا غیر از تصویر یک دروغگوی بزرگ ..تصویر حقیقی یک ایرانی را هم منتشر کنند.. زن خانه دار 50 ساله ایرانی..که به خیابان می رود .. و دستبند سبزی به دستش می بندد.. و روی کاغذی نوشته : "رأی سبز من ..نام سیاه تو نبود"انگار که تمام آن چانه زدن های مداوم.. که بیایید از این حق اندکمان استفاده کنیم شاید که زندگیمان اندکی بهتر شد.. انگار با همان حق اندک..وطن را پس گرفته ایم..آبرویمان را پس گرفته ایم..کرامت و شرافتمان را پس گرفته ایم.. میدان آزادی را.. میدان انقلاب را میدان توپخانه را هفت تیر را..الله و اکبر را.. شهید را پس گرفته ایم.. نسل من این بار تاریخی حقیقی را تجربه می کند نه پس مانده تاریخی که دیگران ساخته اند.نسل من که بچه انقلاب بود.. کودکیش به تکرار داستانی گذشت که صاحبش نبود از عدمی نا معلوم افتاده بودیم بعد از واقعه ای که نساخته بودیمش..اما به زور صاحبش بودیم از ما خواسته می شد که نگهش داریم که نگرانش باشیم که نگزاریم دشمن به آن نفوذ کند.. هزاران صبح خواب گرفته پای صف و هزاران ساعت مرده جلوی تلویزیون به ما گفته شد که این میراث گرانبها را محکم نگه دارید.. که شما فرزند انقلابید .... و ما انقلاب را ندیده بودیم.. از لابه لای خاطره های مامان باباها..تصویر رویایی و بزرگی دیده بودیم از مردمی که بزرگترین جشن مشترکشان راگرفته بودند.. دیوی را بیرون کرده بودند که فرشته ای جایگزین کنند...و ما آن روز را ندیده بودیم.. ما دیر به دنیا آمده بودیم.. سهم ما دهه فجرهای مدرسه بود.. سهم ما کلاسهای تزئین شده با کاغذهای رنگی بود.. و روایت انقلابی که بر سر روایتش جنگ ها بود ..وخون ها ریخته شده بود.. انقلاب وهمی بود در گذشته بود.. واقعیت اطرافمان جنگ بود.. نا توانی ..عقب ماندگی.. انگار در آن جشن ملی بزرگ همه چیز تخریب شده بود. و ما با سرعت پرتاب شده بودیم به عقب.نسل من بچه انقلاب است.. و خوب می داند جشن بزرگ ملی، ویرانی می آفریند..خوب می داند که نمی شود مبارزه کرد برای یه جشن بزرگ و بعد یک سال پایکوبی و خوشحالی کرد.. و شهر که خوب ویران شد.. به نسل بعد بگوید: "درست است که حالا بیچاره ایم .همه چیز از کنترل خارج شده است و دوستی در دنیا برایمان باقی نمانده.همه دشمن شده اند حتی همسایه ها... اما نمی دانی چه سرخوشی عظیمی بود وقتی کاخ ظلم را ویران کردیم".نسل من بچه انقلاب است .. برای همین هم تصمیم گرفت جای اینکه به نسل بعدش خاطره جشنی با شکوه هدیه بدهد صلح بسازد.. صلحی که دشمن را حذف نمی کند..دوست می کند .. صلحی که دنیا راشایسته زیستن می کند.. هم برای خودش ..هم برای آنکه فردا متولد می شود.. نسل من برای صلح جنگیده است.. نسل من رفاقت بدون ایدئولوژی را خارج از چهارچوب امن خانواده تجربه کرده است. نسل من صلح را تمرین کرده است. در زندگی زیر زمینیش شبنامه و اسلحه جا به جا نکرده است. موزیک را تجربه کرده است. نوشته است .رقصیده است . و سر خوشی های منعطف خلق کرده است. نسل من ظلم را خندیده است. به ساختن جکی و خاطره ای قناعت کرده است.. زندگی پیشه کرده است. شعار "مرگ بر" را حذف کرده است.نسل من اگر چه دچار رخوت و کندیست و اگر چه ازشدت بیکاری، تنبلی را شیوه رسمی زندگیش کرده.. اما عقلانیت و صلح و فردیت را در همان زندگی های زیر زمینی تمرین کرده است. و زمانی که اصلاحات در ساختار سیاسی کشورش شکست خورد با همان شیوه مدارا گفتمان اصلاحات را چهار سال بدون هیچ سازمان و تشکیلاتی در محیط روزمره زندگیش زنده نگه داشته است.و حالا خون ..شهید.. گلوله ..مرگ نسل من حالا دوباره این واژه ها را تجربه می کند.. واژهایی که بر اثر تکرار وحشت ناک و مسموم هر روزه اشان در صدا و سیما از معنا خالی شده بودند. نسل من حالا بی دلیل وارث خون هایی که نمی داند برای چه ریخته نیست..وارث خونیست که دیروز بر زمین ریخته شده.. وخاطره نیست.. در گذشته نیست.. یاد واره و تاریخی دور نیست.. مقابل چشمانش است.. همسایه است.. خواهر است..همو که زنده بوده است تا دیروز و در جمعه 22 خرداد 88 مثل من..مثل تو و مثل میلیونها ایرانی دیگر رأی سبز داده است. و میدانیم خونش برای چه ریخته شد..دیده ایم با چشمان خودمان ..نه چشمان معلم مدرسه یا گوینده صدا و سیما.نسل من مشغول ساختن تاریخ است و حالا مسئول آن هم هست. همین کلمه ها حتی.. که اینجا با دستان من نوشته می شود همین امروز..قسمتی از مسئولیت نسل من استحالا نوبت اوست که تاریخی بسازد که نسل بعدی که باز نا خواسته وارث آن است دشنام و نفرینش نکند. نسل من اهل صلح است. دنبال فضای بهتری برای زندگیست.. از دروغ خسته است واژه های تو خالی و کهنه خاک گرفته را جان داده است .. با گلوله و خون و مرگ آشنا شده است .. ولی به مبارز کوری برای تا ابد به نام زدن این واژه ها تبدیل نمی شود.. ما سرود های انقلابی را مدتها پیش از صدا و سیما پس گرفتیم.. زمانی که به مرور خاطرات کودکی در صلح زیزمینی خود نشستیم..زمانی که فرزند شکنجه گر و شکنجه شده زیر پرچم صلح دوم خرداد جمع شدند. زمانی که علاقه به وطن را نه با خون که با عشق تجربه کردیم.. در همان ترافیک های زجر آور تهرانی..در آن رابطه های تن به تن و ناشیانه .خونی که به نا حق ریخته می شود فراموش نمی شود ..تاریخ را می سازد ..فردا را می سازد..فردایی که از آن صلح است.. از آن مبارزان خاموش است ..که دستهایشا ن را برده اند بالا به نشانه پیروزی .. فردا از آن یگانه تصویر مردمیست که ظلم را با صبوری و سکوت جواب داده اند.. مردمی که از انقلاب عبور کرده اند..و شعار هایشان شعر های دست نویس است برکاغذی کوچک. اهل مرگ نیستند .. پر از زندگیند نگاه کن ایران من سبز شده است.. سرخی پرچمش زمین خیابان هاست.. و مردمش سفیدی انکار خشونتند..نگاه کن ایران من.. سبز و سفید و سرخ ...نگاه کن اعتبار ایرانی بودنم پس گرفته شده است

بر کرسی میرزا جهانگیرخان نشسته ای محمد
روزی و روزگار، به سالیان دور در بدخشان بودم، گوشه شمال شرقی افغانستان و جنوب تاجیکستان منتهی به چین. و به دنبال آرامجای ناصرخسرو. به روستائی در کنار پلی که نامش به خاطرم نمانده پیرمرد دنیا دیده با موهای پریشان سپید نطعی گسترده بود و بر آن سفره چرمین سنگ ها و ریزدانه ها می فروخت. کیسه ای هم پر از انگشتری داشت که پایه هایشان ساده و ابتدائی بود اما سنگ نگین هر کدام حکایتی. بر برخی هم خط نگاشته ای بود.پیرمرد سال و ماه صدایم کرد، یعنی همه مان را صدا کرد تا سنگی از او برگیریم. ستار رهنمامان گفت "ماهک سده هاست که همین جاست، عمر کرکس دارد و دل گنجشگک". اغراق می گفت، افسانه می بافت اما شیرین می گفت این تاجیک . پیر از میان جمع سه چهار تنی که بودیم مرا با انگشتان باریکش نشان کرد و گفت بیا و سنگی بر گیر. رهنمامان گفته بود "ماهک برای سنگ هایش بهائی طلب نمی کند، هر کس خود می داند چه هدیه دهد به او، یا ندهد". نشستم بر بالای نطع ماهک. پرسید صناعتت چیست. در چشمان خاکستری اش چشم دوختم و گفتم تو بگو که مرد سال و ماهی. هیچ نباخت بازی را. گفت سنگی برگیر تا بگویم.بر نطعش یسر بود و عقیق، اسپرم بود و اسفنجک، حدید بود و ماهنه. رنگ به رنگ، طرز به طرز، برخی رگه ئی در درونشان دویده، بعضی زلال چنان اشک چشمه های بدخشان، برخی به روغنی مانند برگرفته از بادام و در عمق تلخ، چندتائی عسلین، به ذات شیرین. مانده بودم به انتخاب تا آن که عقیقی برگرفتم که شفاف بود و در ژرفای وجودش انگار خاکستری به زیتون آمیخته. گرفتم و گذاشتم بر کف دستش. یعنی بخوان و بگو. نگاهی به سنگ کرد و نگاهی به من. و گفت وقایع نگاری.گمانم رفت از شکل جمع ما، شاید از قلمی که به دستم بود و دفتری که از جیب بیرون می زد دریافته شغلم چیست، پس با لبخندی کمرنگ گفتم از کجا دانستی پیر، گفت نگاه کن به این عقیق که گزیده ای در انتهای جانش چشمی است گریان، بل چشمانی است گریان. اما سنگ است سنگ بایدش بود و سنگی صناعت اوست. و این را تنها وقایع نگاران می دانند که به قلم سطر سطر تاریخ را گریسته اند، اما سنگواره بوده اند، سنگ چین جاده تاریخ بوده اند، نگاشته اند برای آیندگان و رهگذران، و شاید برای نسل ها.ماهک اگر هم قرن ها نزیسته بود، اما مرد سال و ماه بود و خوب می دانست در دل سنگ زمانه چه اشک هاست نهان. و ما میرزایان و وقایع نگاران زمانه ایم. و زمانه نطعی است گسترده که باید از آن سرنوشت را برچید. محمد بر کرسی میرزا جهانگیرخان نشسته ای، قدرش بدان.[][][][]این نوشته را هفته پیش، همان شبی برای محمد قوچانی فرستادم که ساعتی بعد رفت به خانه و از آن جایش بردند نیمه شبان. این بار دومی است که او را به محبس فرستاده اند به جرم اهلیت با قلم. به گناه نوشتن، و خوب می نویسد محمد، و خوب سردبیری است محمد. بار اول که او را آوردند اکبرگنجی و محمود شمس و عماد باقی و ابراهیم نبوی همه مان در اوین بودیم پائیز 1379. گیلک ریز نقش بیست و اندی ساله بود که جوانتر هم می زد، شبی در انفرادی 209 تا صبح بال بال زدم وقتی دانستم او در سلول روبروئی است. محمد هم سن نیما پسر من است و آن شب چندان که سر بر بالشی گذاشتم که از دم پائی و پیراهن زیرم ساخته بودم، نیما به نظرم می آمد. و عذاب بود. از آن تجربه مقالتی نوشته مانند همه نوشته هایش شیرین و پرنکته. از میرزا جهانگیرخان شروع کرده بود نسل به نسل، تا من و تا خودش. این بار من برایش این نامه نوشتم که بماند تا روزی که خلاص شود.

نزن، برادر!
ابراهيم نبويe.nabavi(at)roozonline.comآقای بازجو! نمی دانم نامت چیست. حسینی هستی یا مرتضوی یا احمدی یا هر نام دیگری که انتخاب کرده ای تا مردم نشناسندت. نمی دانم تا به حال چه کارهایی کرده ای و از چه کسانی بازجویی کردی، اما این یکی را مواظب باش. سعید حجاریان را می گویم. دوستانم می گویند او را کتک زده اید و تحت فشار شدید گذاشتید. دلتان می آید؟ به بچه ها می گفتید حرف بزن، حرف بزن و هر چه می دانی بگو. به سعید چه گفتید؟ از سعید چگونه خواستید حرف بزند؟ سعید که نمی تواند حرف بزند. او را دیده ام، وقتی می خواهد حرف بزند باید تمام بدن رنجور و بیمارش را متمرکز کند تا کلمه ای حرف بزند، به او نگوئید حرف بزن، او نمی تواند حرف بزند. او زمانی که می توانست هم حرف نمی زد، او بیرون از زندان هم وقتی دوستانش را می دید به زحمت حرف می زد، حالا انتظار داری چه بگوید؟ اوئی که زبانش در دهان سنگینی می کند و به زور هم نمی تواند کلمه ای سخن بگوید. دستت را گذاشته ای روی شانه رنجورش و بدن ضعیفش را فشار می دهی و می گویی: " بگو که می خواستید انقلاب سبز کنید، بگو...." و دست دیگر را مشت می کنی که به صورتش بکوبی، دستت را بکش کنار. او نمی تواند حرف بزند. رفته بودم پیش سعید حجاریان، زمانی که در شورای شهر بود، با دهها عمل جراحی سرپایش آورده بودند و هنوز صورتش و دستش به اراده خودش نبود. بزحمت گفت: " سید، مطلبت ات را خواندم و خندیدم. خیلی وقت بود نخندیده بودم" و من از سوئی خوشحال شدم که توانسته ام خنده ای را به دل رنجور سعید هدیه کنم و از سوی دیگر غمگین بودم که نکند با تکان همین خنده درد پیچیده باشد در تنش. تنی که بیمار آزادی و زخمی آگاهی شده بود. آقای بازجو! حالا ایستاده ای و کاغذی را که بالای آن نوشته النجاه فی الصدق گذاشتی روبروی سعید و سووالی نوشته ای که " کلیه ارتباطاتت را با عوامل آمریکایی بنویس" و با تحکم به او می گوئی: " ما همه چیز رو می دونیم آقا سعید! بدجوری گیر افتادی، مگر فقط ساعت پنج صبح صدات کنن برای اعدام ببرنت، بنویس که با آمریکایی ها رابطه داشتی..." اما برادر من! آقای حسینی! آقای احمدی! هر کسی که هستی، سعید که نمی تواند بنویسد، او یک کلمه می خواهد بنویسد تمام وجودش پر درد می شود، چگونه بنویسد. زمانی می توانست بنویسد و با هر کلمه اش کشور را تکان دهد، اما دستش را از او گرفتید، زبانش را از او گرفتید، تبدیلش کردید به یک جسد متحرک، دیگر رهایش کن برادر. کتابش تازه منتشر شده بود. پیش از آنکه از اتاق بیرون بروم، خم شدم که رویش را ببوسم و بروم، با همان زبان ناگویایش گفت " بیا" و یک کتاب را داد به من. صفحه اولش را باز کرد و با زحمت چیزی نوشت، امضایی، خطوطی درهم. تازه چند ماهی بود از بیمارستان بیرون آمده بود. وقتی که تیر خورد شریعتمداری چنان مقاله ای نوشت در مدح سعید گوئی که اسرائیلی ها ترورش کرده اند و دارودسته شریعتمداری پشت صحنه ترور نیستند. برادر بازجو! آیا شریعتمداری امروز با تو توافق نکرده که چگونه بازجویی کنی، چهره ات را نمی بینم، خودت نیستی. می دانم که آدمی مثل حجاریان را دست هرکسی نمی دهند و بازجوتر از حسین شین چه کسی است. اما لابد خود شریعتمداری هم می داند که سعید نمی تواند بنویسد. می دانم که اگر زیر شکنجه هم بود و تن نازنین اش سالم بود باز هم نمی توانست بنویسد، ولی با این تن رنجور و دست ناتوان چگونه بنویسد؟ آقای بازجو! آقای حسینی! آقای شریعتمداری! هر کسی که هستی. دستت را می گذاری زیر چانه سعید و فشار می دهی و می گوئی " تمام سوابق ات را بنویس" کدام سابقه را می خواهی؟ از کجای سعید حجاریان خبر نداری؟ از قدیمی ها بپرس و به او بیش از این فشار نیاور. او همان است که زمانی سیستم امنیتی کشور را ساخت و آنگاه که به بلوغ سیاسی اش رسید، تئوریسین اصلاحات و جامعه مدنی شد و چنان تحولی در ذهن و زبان ایرانیان ایجاد کرد که دشمنان مردم وقتی خواستند اصلاحات را ریشه کن کنند، یک راه مشخص پیدا کردند. شلیک به مغز سعید حجاریان. حالا تو چه می خواهی و از چه خبر نداری؟ اگر سابقه قبل از اصلاحاتش را می خواهی، برو آرشیو وزارت اطلاعات را ببین، اگر سابقه بعد از اصلاحاتش را می خواهی کتابهایش را بخوان، اگر می خواهی ببینی در خارج از کشور با چه کسانی تماس گرفته مطمئن باش جز فهرستی طولانی از پزشکانی که بدن رنجور حجاریان را عمل کردند، کسی را پیدا نمی کنی. دنبال چه می گردی؟ آقای بازجو! او همان فرزند انقلاب است که یک بار خورده شده. شما از یک جسد هم نمی توانید بگذرید؟ می بینمت که روبروی ویلچر سعید ایستاده ای و به پیشانی اش نگاه می کنی و آرزو می کنی کاش گلوله سعید عسگر به پیشانی سعید خورده بود و فکر می کنی کاش می توانستی آن جمجمه را بشکافی و ببینی در فکرش چه می گذرد و چگونه است که مغزش با وجود بدن رنجور و زخمی اش مثل ساعت کار می کند. با لگد هلش می دهی به عقب، او با گردنی خم شده نگاهت می کند. می خواهد بگوید، برادر من! دنبال ستاد ضدکودتا نگرد، تهران ستاد ضد کودتاست، همه کشور ستاد ضد کودتاست. مرکز جنگ روانی همه خانه های همه شهرهای کشور است. اگر دنبال رهبران جنبش می گردی باید یکی یکی مردم را بیاوری به زندان. زندان هایت جا ندارد. لب های سعید به آرامی تکان می خورد. به چیزی میان خنده و درد باز می شود. برادر من! آقای بازجو! سعید حجاریان را یک بار کشته اید، یک بار تمام تنش را از کار انداختید، یک بار تمام وجودش را از یک ملت گرفتید، دیگر چه می خواهید؟ او نمی تواند بنویسد، دستش را آزار نده، کتکش نزن. او فرزند این ملت است. او نمی تواند به چیزی اعتراف کند، چه کسی باور می کند مردی که از یک پله نمی تواند براحتی بالا برود، در مقابل مامورانی که جلوی دوربین های تمام جهان معمولی ترین مردمان را وحشیانه می زنند، مقاومت کرده باشد. اصلا مقاومت یعنی چه؟ برای کسی که بدنش بطور طبیعی دائما در حال درد کشیدن است، رنجی بیش از این چه معنا دارد؟ قدرتتان همین است؟ تمام شکوه و اقتداری که کسب کرده اید با کتک زدن سعید حجاریان به دست آمده؟ منظورتان از مهرورزی همین بود؟ منظورتان از استفاده از نخبگان همین است؟ منظورتان از مدیریت جهانی همین است؟ آقای بازجو! بس کن! از سلول 216 بیا بیرون و بگو که نمی توانی با ننگ شکنجه دادن یک جسد بی تحرک زندگی کنی. سالها بعد یک روز نوه ات از تو خواهد پرسید که چرا نام این خیابان سعید حجاریان است؟ و از پدربزرگ که همواره خودش را یکی از کارکنان دادگاه معرفی کرده خواهد پرسید سعید حجاریان کیست؟ و تو خوب می دانی سعید حجاریان کیست. حالا دوباره نگاه کن، به خودت، به آنها که بازجویی شان می کنی و وقتی چکمه ات را بالا می بری تا توی صورت یکی از مردان بزرگ این کشور بزنی، حداقل پایت کمی بلرزد. آدمی که پایش نمی لرزد، چیزی به نام آدم بودن در قلبش مرده است، بدون قلب چگونه می خواهی به زندگی ادامه بدهی؟

خوشمشیر پیروز استن بر
عیسی سحرخیزAftab_iran(at)yahoo.comسید علی خامنه ای چه بخواهد و چه نخواهد پس از بیست سال ولایت مطلقه و حکومت استبدادی بر ملت ایران، پا جای پای محمد رضا پهلوی گذارده است. رهبر ایران چه بخواهد و چه نخواهد راه شاه را می رود و مسیر حکومت ظالمانه ی شاهان مستبد و دیکتاتورهایی را برگزیده است که مردم ایران و جهان بارها آن ها را به زباله دان تاریخ ریخته اند. او خواسته و ناخواسته در 30 خرداد 88 جنایات سفاکانه ی 17 شهریور 57 را رقم می زند و با کشاندن پای بخش نابخرد سپاه پاسداران به جای "گارد جاویدان" شاه و گروه های چشم و گوش بسته ی بسیج به جای "چماقداران جیره خوار پهلوی" قصد به خاک و خون کشیدن هر چه بیشتر مردم حق طلب ایران را دارد. خامنه ای فراموش کرده است که آنچه ملت ایران را بر رژیم شاه پیروز کرد، در نهایت نه جنگ مسلحانه بود و نه تظاهرات خشونت آمیز خیابانی. آنچه ملت ایران را عاقبت به پیروزی رساند، پیگیری سیاست مظلومانه ی امام حسین (ع) در مقابل حکومت ظالم اموی بود و پیروی از شعار:"خون بر شمشیر پیروز است". رهبر ایران فراموش کرده است که آنچه شاه را به شکست مفتضحانه کشاند، آوردن ارتش به خیابان ها بود و آنچه ملت ایران را به پیروزی شگفتی ساز رساند روی آوردن به شعارهایی بود چون "برادر ارتشی، چرا برادرکشی؟" و کاری تاریخ ساز، گل نشاندن در لوله ی تفنگ نظامیان. او فراموش کرده است که در برابر همان نسل ایستاده است و فرزندان آن نسل قهرمان. دختران و پسران جوانی که پس از سال ها سکوت و تحمل غیرقابل تصور، روش و منش پدران و مادران خود را برگزیده اند و شعارها و رفتار آن ها ؛ الله اکبرهای مداوم شبانه، تظاهرات مستمر روزانه و تکرار شعار محوری "مرگ بر دیکتاتور". طنز روزگار این است که سید علی خامنه ای همان راه و روش محمد رضا پهلوی را برگزیده است و اسلاف دیکتاتورش را. او خیال می کند که می تواند "اراذل و اوباش مزدور" را به جای "مردم معترض"، به افکار عموی جا بزند. مردمی که چیزی نمی خواهند جز"رای" خود و "جمهوریت" نظام خویش. رهبر ایران اصراردارد چون شاه خود دستور به خرابکاری و به آتش کشیدن محل کسب و کار مردم دهد و شاهکار چهره های شناخته شده ی موسوم به "نیروهای خودسر" را به طرفداران موسوی و کروبی نسبت دهد. او غافل بود که "مظلومیت" خواهر شهیدم، ندا آقاسلطان، نماد معترضان اصلاح طلب و تحول خواه خواهد شد و "آتش و خون"، نماد طرفداران خامنه ای. او غافل است که در نگاه افکار عمومی ایران و جهان، "تظاهرات مسالمت آمیز" نماد اصلاحات است و "عربده کشی و خونریزی" نماد ولایت مطلقه ی فقیه. به این دلیل است که پیش بینی می شود که مراسم سوگواری روز پنجشنبه چهارم تیرماه 88 چهره و جلوه ای دیگر خواهد گرفت و تبدیل خواهد شد به حرکتی "افشاگرانه" علیه چهره ی خشن سید علی خامنه ای. به این دلیل است که پیش بینی می شود در این روز مردم کاری نخواهند کرد جز "گرفتن روزه ی سکوت و روزه ی سیاسی". آن ها عصر پنجشنبه نیز چون هر روز به خیابان ها خواهند ریخت و زنجیره ای انسانی خواهند ساخت در حاشیه ی خیابان ها، در سایه سار پیاده روها، در مسیرهای طولانی به سمت مظهر شهدا. در تهران از هر میدانی به سمت بهشت زهرا و در هر شهری به سوی آرامگاه شهدای اصلاحات. پنجشنبه هر شهروند ایرانی نشانه ای از مظلومیت شهدای روزهای اخیر خواهد شد، به ویژه "ندای معصوم" و هر اصلاح طلب معترضی نشانه ای با خود خواهد داشت یا نشانه هایی؛ لباس مشکی بر تن، گل سرخ در دست و...

برای مهسا و مهدی

مهسا گل نازم، سلام. اول از همه، احوال بابا و مامان را بپرسم و سلامی‌ بسیار گرم تقدیمشان کنم .
تشکر از اینکه تو این شرایط دشوار که اینترنت با هزار مشکل و نصفه نیمه در اختیار شماست، برام مینویسی و مثل همیشه نوشته ات پر بود ازشور و شادی و امید .امیدوارم همه چی‌ خوب پیش بره با کمترین هزینه. به خودت و به مهدی عزیزم و به دیگر جوونای با غیرت و پخته و کباب شده سلام و خسته نباشید میگم. این کلمه را به منظور مزاح نگفتم. اعتقادم این است که شما جوونا رو ، به خیال خودشون سوزوندند. اما ثابت شد که کور خوندند. شماها پختید و حتا کباب شدید اما اونقدرها هم دیر نشد که به معنای کامل کلمه ، سوخته و از دست رفته به حسابتان بیاورند و با خیال راحت سرزمین پاک شما را نیز ، نیست و نابود کنند. اگر تعبیر کباب شدن را هم در نظر بگیریم؛ میشود گفت: کباب شدهٔ شما از گلوی این آدم خوارن و کفتارها ، پایین نرفت.
خیلی‌ از پدر مادر‌ها ،از جمله برادر ارجمند من ،نزدیک بود که امید خود را پاک از دست رفته ببینند نسبت به از دست نرفتن همهٔ سرمایه گرانقدری که در وجود شماست و پنهان از چشم همهٔ ما ، گویی آتشی بود زیر خاکستر و اکنون که شعله‌هایش از بالای دیوار بلند سانسور به خوبی‌ پیداست ، چشم جهانیان را خیره کرده و همگان را به تحسین وادشته است.
برادر بزرگ من و همسر گرامی‌‌اش چه بسا تنها افرادی نبودند در فامیل ، که نتوانستند خود را قانع کنند به شرکت در انتخابات. اشکالی‌ هم نداشت و ندارد. مهم این است که ایشان وقتی‌ با کمال حیرت ،حرکت ناگهانی و غیر منتظره موج سبز را مشاهده کردند، شدیدا به وجد آمدند و حق هم همین بود.
برادر عزیزم برای اولین بار، در اولین تظاهرات میلیونی و تاریخی‌ مردم ایران که بارز‌ترین نماد شور و شعور بود ، و پس از سی‌ سال به وقوع می‌‌پیوست ، شرکت کرد و از مشاهدات خویش بطور مفصل با خوش حالی‌ و امید فراوان برایم تلفنی صحبت کرد.
دلگرمی‌ و امیدی که در توصیف‌های ایشان موج میزد،بیش از هر مطلب دیگری به سرمایه و پشتوانه یی برای من تبدیل شده تا این روزها احساسم را و خودم را ، باور کنم که انگار دوباره انرژی سی‌ سال پیش را باز یافته ام. باشد که این توان و قابلیت نا چیز ، هدیه ناقابلی باشد به شما گلهای سرزمینم که اگرچه پژمرده می‌‌نمودید اما هرگز نخشکیدید و اکنون همه با شوق و اندکی‌ دل نگرانی ، شاهدیم که آب و هوای تازه یی در رگ و ریشه شما جاریست. تا باد چنین بادا ... ابوالفضل عبدی . تیر ماه ۸۸