قویِ جمهوریِ اسلامی
نوشته برنارد-آنری لِوی
هر چه که پيش آید، دیگر وضعيتِ تهران به وضعيتی که در گذشت ه داشت، باز نخواهد گشت.
هر چه که پيش آید، چه اعتراضات شدّت گيرد و چه از شدّت اَش کاسته شود، چه این جنبش پيروز شود و چه بر اثرِ اِرعابِ رژیم سرکوب گردد،
دیگر کسی را که تنها باید رئيسِ جمهورِ غيرمنتخب احمد ینژاد نام نهاد، کسی نخواهد بود جز یک رئيس جمهورِِ دروغين، نامشروع و ضعيف.
هر چه که پيش آید، و هر چه که عاقبتِ این بحرانی باشد که خود مولودِ شناعتِ تقلّبِ عظيمی است که دو هفته پيش روی داد، و اینک
انسان هایِ سليم العقل در وجودِ آن تردیدی ندارند، دیگر هيچ رهبرِ ایرانی نم یتواند در صحنه یِ جهانی، یا در مذاکره با اُباما، سارکوزی یا
مِرکِل ظاهر شود، بی آن که هاله ای او را در برگرفته باشد، نه از جنسِ هاله یِ نور آن چنان که احمدی نژاد در سخنران یاَش در سازمانِ ملل در
سالِ ٢٠٠٥ تصور نمود، بلکه از جنسِ یک ابرِ گوگردیِ که متقلّبان و قصّابان را در بر م یگيرد.
هر چه که پيش آید، دیگر آیت الله خامنه ایِ جانشينِ خمينی و رهبرِ عالیِ رژیم، پشتيبان و ولیِ امرِ رئيسِ جمهور، و پدرِ ملّت جایگاهِ خود را به
عنوانِ حَکَم از دست داده است، چرا که بی محابا در برابرِ یک جناح، طرفِ جناحِ مقابل را گرفت، و با این عمل اقتدارِ باقی مانده یِ خود را از
دست داد. او که چهار سالِ پيش در برابرِ درخواست ها مبنی بر تقبيحِ تقلّب با دقت پاسخ داد که "تنها خدا رأی مرا می داند"، اینک به
ساده دلانی که باور داشتند او رهبری است که رعایتِ قانونِ اساسی را م یکند، پاسخ م یدهد که "به نامِ خداوندِ بخشایشگر، لباسِ رزم بر
تن می کنم، مردم را در هم م یکوبم و آنها را متفرّق م یکنم."
هر چه که پيش آید، آی تالله هایی که به رغمِ هم هیِ اختلافات و منافعِ مُتِباعدِ خود تا دیروز در حفظِ یک جبه هیِ متّحد کامياب بودند، دیگر
دسته بندی هایِ جدّی و تاب نياوردنیِ خود را عيان کرده اند: آنهایی که پشتِ سرِ خامن های ایستاده اند و از تصميمِ وی به در هم شکستنِ
خونينِ این جنبش حمایت م یکنند؛ و دیگرانی همچون رفسنجانی، رئيسِ جمهورِ پيشين و رئيسِ مجلسِ بسيار قدرتمندِ خبرگان، که هشدار
می دهند که اگر موجِ اعتراضات جدی گرفته نشود، "آتشفشان" هایی واقعی از خشمِ مردم فوران خواهد کرد. دیگرانی که هنوز
به آیت الله العظمی منتظری علاقمند اند؛ هم او که از زمانِ حصرِ خانگ یاَش در قم خواستارِ بازشماریِ آرا و برگزاریِ عزاداریِ عمومی برایِ
قربانيان سرکو بهایِ اخير بوده است؛ و نيز آن مراجعِ تقليد و اساتيدِ حوزه یِ علميه ای که دیگر واهم های از مطرح ساختنِ امکانِ خلعِ رهبری و
جایگزینیِ او با یک "شورایِ رهبری" ندارند؛ و این سخنی است که تا دیروز در حکمِ کفر بود.
هر چه که پيش آید، ورایِ این کشمک شهایِ داخلی، دیگر گسستِ مردم از رژیمِ بی رمقی که جراحتی کشنده برداشته است، قطعی است.
هر چه که پيش آید، دیگر جوانانی که تصور می شد شيفت هیِ اصولِ اسلامِ سياسی هستند، و یک ماهِ پيش در بازگشتِ رئيسِ جمهورِ
غيرِمنتخب احمدی نژاد از ژنو برنامه یِ یک جشنِ پيروزی را در استقبال از او طرح ریزی کرده بودند، با صدایِ بلند و رسا و جسارتی که همزادِ
هوشِ سياسی شان است، خواهند گفت که این رئيسِ جمهور مایه یِ شرمساریی ایشان است.
هر چه که پيش آید، دیگر در تهران، تبریز، اصفهان، زاهدان، و اردبيل، ميليو نها جوان در عرضِ چند روز، همچون موسویِ محجوب به
قدرت هایی فراتر از خود تبدیل شده اند، که دریافته اند که توانِ آن را دارند که با دستانِ خالی و بدونِ تحریک و خشونت صاحبِ قدرت را سرِ
جایِ خود بنشانند.
هر چه که پيش آید، دیگر این رویدادِ خارق العاده، که همچون هر قيامِ مردمیِ دیگری یک معجزه است، و در این شرایط از یک ناخودآگاه ی و
همرنگیِ کوری بهره مند بوده که خاصِ فرشته یِ تاریخ است؛ آنگاه که می پندارد که به پيش می رود اما در واقعِ امر نگاه به عقب دارد، اوضاع را
در همان خيابا نهای اطرافِ بازار ها و پادگا نهایِی که سی سالِ پيش صحن هیِ حوادث بود چنان وارونه کرده است، که هيچ گاه به مخيل هیِ
ميشل فوکویی که آن اوضاع را در سی سالِ پيش از این توصيف می کرد، هم نمی رسيد که انقلابِ واقعی هنوز در راه است، و از قضا
اوصاف اَش دقيقاً عکسِ آن چيزی است که او بازگو م ینمود.
هر چه که پيش آید، دیگر مردم دریافته اند که مردم آنها هستند، و بر رویِ این کره یِ ارض هيچ رژیمی نمی تواند در برابرِ خواستِ مردم قدرت
را قبضه کند.
هر چه که پيش آید، دیگر در گرماگرمِ این تظاهراتِ صل حآميز یک بدنه یِ واحدی سياسی پدید آمده است که حتی اگر از نفس بيفتد و نيرویَش
را از دست بدهد، و حتی اگر قاتلان تصور کنند که می توانند اعلامِ پيروزی کنند، باز هم بازیگرِ جدیدی بر صحنه ظاهر شده است که بی حضورِ
او دیگر نم یتوان حکایتِ این کشور را رقم زد.
هر چه که پيش آید، دیگر تصویرِ زیبایِ ندا آقاسلطان که در روزِ شنبه یِ گذشته با گلوله یِ مسقيمِ یک بسيجی به قتل رسيد، و تصاویرِ
کودکانی که تا سر حدِ مرگ توسطِ نيروهایِ ضدشورش و رسته یِ موتورسوارانِ سپاهِ پاسدارانِ انقلاب موردِ ضرب و شتم قرار گرفتند، و
ویدئوهایِ تظاهراتِ عظيم و به غایت آرام و باشکوه از طریقِ تویيتر، هم در دنيایِ مجازی و هم دنيایِ خاکی خواهد گشت و دیده خواهد شد.
هر چه که پيش آید، دیگر مردم جسارتِ آن را یافته اند که بگویند امپراتورِ برهنه است.
هر چه که پيش آید، دیگر رژیمِ آی تالله ها محکوم است که دیر یا زود یا تن به سازش دهد و یا تن به زوال.
ما همواره فراموش می کنيم که آن انقلابِ دیگر، همان انقلابِ نخستی که این ناسيونال سوسياليسمِ ایرانی را سی سالِ پيش به قدرت
رساند، تنها یک سال دوام داشت: چرا برای این انقلابی که دموکرات است و دغدغ هیِ حق و حقيقت دارد و اینک صحنه را در اختيار گرفته
است، وضع چنين نباشد؟ زمين در تهران می لرزد، و من شرط م یبندم که این تنها آغازِِ ماجرا است.
توضيحِ مترجم: آواز قو در عنوانِ این مقاله به این باورِ باستانی اشاره دارد که قو در تمام حياتِ خود خاموش است و تنها به هنگام مرگ
آوازِ زیبایِ خود را سر می دهد.
** برنارد- آنری لِوی نویسنده و فيلسوفِ فرانسوی است.
http://www.huffingtonpost.com/bernardhenri-levy/the-swan-song-of-the-isla_b_219323.html
The Swan Song of the Islamic Republic
Bernard-Henri Lévy
French philosopher and writer
Posted: June 22, 2009 10:22 PM
Whatever happens from this point on, nothing will ever be the same in Tehran.
Whatever happens, if the protest gains momentum or loses steam, if it ends up prevailing or if
the regime succeeds in terrorizing it, he who should now only be called president-non-elect
Ahmadinejad will only be an ersatz, illegitimate, weakened president.
Whatever happens, whatever the result of this crisis provoked two weeks ago by the enormity
of a fraud that serious-minded people can no longer doubt, no Iranian leader can appear on the
global scene, or in any negotiation with Obama, Sarkozy, or Merkel, without being haloed,
not by the nimbus of light dreamed of by Ahmadinejad in his 2005 speech to the United
Nations, but by the cloud of sulphur that crowns cheaters and butchers.
Whatever happens, the Ayatollah Khamenei, Khomeini's successor and Supreme Leader of
the regime, tutelary authority of the President, father of the people, will have lost his role as
arbiter, will have shamelessly sided with one faction over the others, and will have therefore
lost what remained of his authority: "Only God knows my vote," he carefully replied four
years ago to those who were already calling upon him to denounce the fraud--"in the name of
merciful God, I armor, I hammer, and I dissolve the people," he has responded this time to the
naïve who believed he was there to uphold the Constitution.
Whatever happens, the block of ayatollahs who had always succeeded in maintaining a united
front, whatever their differences and divergent interests, will have put their ferocious
divisions on display: the ones behind Khamenei, approving of the decision to crush the
movement with blood; the others, like the ex-President Rafsanjani, leader of the very
powerful Assembly of Experts, warning that if the wave of protests were not taken seriously,
veritable "volcanoes" of anger would erupt. Others still like the Grand Ayatollah Montazeri
who, since his house arrest in Qom, has been calling for a recount and for national mourning
for the victims of the repression; and without mentioning the leading religious experts of the
"Office of Theological Seminaries" who no longer fear proposing the possibility--what passed
for heresy not long ago--of Khamenei's resignation and of his replacement by a "Guidance
Council."
Whatever happens, and beyond these internal conflicts, the people will be dissociated from an
anemic and fatally wounded regime.
Whatever happens, young people, who were believed to be enthralled by the principles of
political Islam and who a month ago, upon Ahmadinejad's return from Geneva, had
supposedly planned a triumphal reception for the president-non-elect, will have said, loud and
proud, with an audacity matched only by their political intelligence, that this president shamed
them.
Whatever happens, there will be in Tehran, Tabriz, Ispahan, Zahedan, and Ardebil, millions of
young people who in a matter of a few days will have become, like the timid Mousavi, in a
sense larger than themselves--and will have understood that they could, with their bare hands,
without provocation or violence, keep a power at bay.
Whatever happens, this extraordinary event--which is a miracle, as a popular uprising always
is, and which was endowed under this circumstance with the blind mimetism and un-selfconsciousness
that is peculiar to the Angel of History when it thinks it is going forward, but is
actually looking backward--will seem to have reproduced topsy-turvy the very scene in the
same streets, surrounding the same barracks and the same shops, that was described thirty
years ago by Michel Foucault, who never imagined that the real revolution was still to come,
and that it would be the exact opposite of what he described.
Whatever happens, the people know, from this point on, that they are the people and that there
is not a regime on earth that can remain in power against the people.
Whatever happens, a body politic has been formed in the heat of peaceful protests--and even
if it gets winded and loses steam, even if the murderers think they can declare victory, there is
a new actor onstage, without whom the rest of this country's story will not be written.
Whatever happens, the beautiful face of Neda Soltan, killed at point-blank range last Saturday
by a Bassidj henchman, the images of kids beaten to death by the attack squadron and
motorcycle infantry of the guardians of the revolution, the videos of the enormous protests,
impressively calm and dignified, will have, via Twitter, circled both the cyberplanet and the
planet.
Whatever happens, the emperor has no clothes.
Whatever happens, the regime of the ayatollahs is, in the greater or lesser long term,
condemned to compromise or disappear.
We always forget that the other revolution--the first, which, 30 years ago, put this Iranianstyle
National Socialism into power--lasted almost a year: why would it be any different for
this revolution, a democratic one concerned with what's right, which has also just taken the
stage? The earth quakes in Tehran, and it is only, I'm willing to bet, the beginning.