مي‌داني زلزله...

• 
  
• مي‌داني زلزله...
• دیروز که آمدی، من و لیلا و حمید روزه‌ي کله‌گنجشکی بودیم
• فرصت افطار را هم ندادی
• عجله‌ات برای چه بود؟
• همه‌ي سنگ‌ها و کلوخ‌هایی که پدر به نام سقف بر سرمان انباشته بود،
• پیکرهای کوچکمان را در هم پیچید و
• ما رفتیم، ولی روح کوچکم دید که خیلی‌ها آمدند..
• آنها که هیچ‌گاه در روستایمان ندیده بودمشان
• لودر هم آورند، با کلی کمپوت شیرین و بسته‌های غذا..
• می‌دانی لودر همان ماشینی‌ست که در شهرها برای ساخت خانه از آن استفاده می‌کنند
• و در روستاها برای برداشتن آوار از سرِ مردم!
• قرار است وام هم بدهند، دستور داده‌اند خیلی خیلی خیلی سریع..
• همان وامی که پدر هرگز نتوانست برای گرفتن نصف آن نیز ضامن پیدا کند
• تا خانه‌ي بهتری برایمان بسازد و مجبور نشود هِی با گل و سنگ سقف را بپوشاند..
• وای پدر! چقدر سنگین کرده بودی این آوار را..!
• می‌دانی زلزله؟
• با آمدن تو، روستای ما را شناختند..
• می‌گویند کمک به زلزله‌زدگان ثواب دارد، درست!
• ولی مگر کمک به روستاییان برای زندگی بهتر ثواب ندارد؟
• چرا برخی آدم‌ها برای بیدارشدن و لرزیدن قلبشان
• به شش ریشتر لرزه احتیاج دارند؟
• می‌دانی زلزله به چه فکر می‌کنم؟
• به روستای بعدی، ثواب بعدی، لودر بعدی و درمانگاه بعدی
• و به زنده‌های لودر و کمپوت ندیده!
• به پدرهایی که با تنگدستی،
• آوارهای بعدی را تکه، تکه، تکه بر سقف خراب خود می‌چینند
• تا روزی مریم و لیلا و حمیدشان را از زیر آن بردارند..
• می‌دانی زلزله؟
• ما که رفتیم..
• ولی خدا کند روزی بنویسند:
• "ز" مثل زندگی..