دوست من ، من نیز دل به باد دادم و هر چه باد باد ... خوش حالم که پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد تا دوباره به دیار دوست راهی بیابم. به دیار دوستان و یارانی که جنس اصل بودند و اصیل ماندند. دلم پیش از آمدن گواهی میداد که آنچه من داشتم و دارمشان هنوز ، کالای بدلی نبودند و نیستند ؛ اگر توهمی کم و بیش داشتم ، مشکل از ناحیه من بود ونتیجه نزدیک به سه دهه دوری و هجران. من را شاید بشود گفت که هنوز روی زمین نیستم و جای پای سفتی را نیافته ام تا از توی هوایی که سالهاست در هزار تویش سرگردانم ؛ قدم رویش بگذارم و آرام و قرار بگیرم اما چه خوب که همه شما یاران قدیمم ، دوستان دیرینم را اینگونه یافتم ، استوار در عین حال سبک بال ، قدم زنان و رقصان بر زمین سبز و خرم دیارتان . حتما این واقعیت به من هم احساس خوب و ماندگاری را میدهد تا از آن بهره مند باشم .
هرگز پشیمان نیستم که چرا هزینه کردم و چرا خرج روی دست شما ها گذاشتم تا پذیرایم باشید. روی خوشی که به من نشان دادید به مقدار کافی قدر دانش هستم .